Na een afwezigheid van ruim twintig jaar keert De Staatsloterijshow terug op televisie. Presentatrice Hélène Hendriks is bescheiden over haar rol. ‘Uiteindelijk draait dit programma niet om mij.’

Hoe kwam ‘De Staatsloterijshow’ op je pad?

“Vorig jaar heb ik door mijn operatie best veel uren gemist. Die wilde ik inhalen door andere programma’s te maken. Dat begon met The winner takes it all en al vrij snel volgde het verzoek voor De Staatsloterijshow. Dat leek me direct leuk, ook omdat ik al een band heb met de Nederlandse Loterij. Ik heb vaak de afdracht gepresenteerd, het moment dat de loterijen geld uitkeren aan de sportbonden.”

Lijkt jouw versie van het programma op die van twintig jaar geleden?

“De naam is hetzelfde, er keert een enkel spelonderdeel terug en alles draait nog altijd om het wegspelen van kokers om kans te maken op de hoofdprijs van een ton. Verder is het echt een programma van deze tijd: het ziet er spectaculair uit en we stellen de kandidaten zowel fysiek als mentaal stevig op de proef. Voordat ze überhaupt de studio in mogen, moeten ze een hindernisbaan trotseren. Toen ik die baan zag, was mijn reactie: ‘Dit is levensgroot apenkooien’, een kruising tussen de fitnesscompetitie Hyrox en het programma Ninja warrior. En dat onder flinke tijdsdruk, want het traagste stel valt direct af.”

Hoe bevalt het om grote studioshows te maken?

“Ik ben niet ineens wezenlijk anders omdat ik een galajurk draag, maar die showkant is wel nieuw voor me. Gelukkig werk ik met mensen die al een hoop ervaring hebben in dit genre. En ik vind het belangrijk om goed voorbereid te zijn, zodat ik mezelf achteraf niet kan verwijten dat ik er niet alles aan heb gedaan. Al draait dit programma uiteindelijk niet om mij. Ik ben er om de kandidaten te motiveren en de spellen uit te leggen, zij moeten het vervolgens doen.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 19. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jef Willemsen

In een speciale editie van Maestro vragen bekende Nederlanders aandacht voor het Liliane Fonds. Eva Eikhout is een van hen. ‘Ik ga niet liegen; ik vond het geweldig.’

Eva Eikhout doet mee aan een speciale aflevering van Maestro. Samen met Angela Groothuizen, Gerard Ekdom, Rick Paul van Mulligen en Hans Klok vraagt ze daarin aandacht voor het Liliane Fonds. Deze organisatie zet zich in voor kinderen met een handicap in de armste delen van de wereld. Iets wat Eva aan het hart gaat: zelf is ze geboren met korte armen zonder handen en korte benen zonder knieën, maar wel met voeten.

Ondanks deze lichamelijke beperking ging het dirigeren bij Maestro haar prima af. “Ik ga niet liegen; ik vond het geweldig! Ik heb ritmegevoel, kan goed maathouden. Dat maakte het al minder moeilijk en zorgde ervoor dat ik er heel veel plezier in had. Ik dirigeer een stuk uit het klassieke ballet De notenkraker van Tsjaikovski. Een dirigent is onmisbaar voor het orkest; de muzikanten gaan af op zijn gebaren. Dat voelde als pianospelen zonder de toetsen aan te raken. Het was bijna als toveren.”

Haarelastiekje

Waar een dirigent met volgroeide armen expressief kan zwaaien met de baton, moest Eva een alternatief verzinnen. “Ik heb het dirigeerstokje om mijn arm gebonden met een haarelastiekje. Of ik genoeg expressie in mijn spel leg, ga je zien in de uitzending. Het is aan de kijkers om te bepalen of ik het goed doe. Ik heb er in ieder geval ontzettend van genoten.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 18. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer.

Jan-Willem Roodbeen presenteert al jaren de ochtendshow op NPO Radio 2. Vanaf deze week is hij samen met sidekick Jeroen Kijk in de Vegte ook op televisie te zien, in de muzikale show Jan-Willem ruimt op! ‘Nu komt alles samen.’

Vrijdagochtend presenteer je het radioprogramma Jan-Willem start op! Gaan we je vrijdagavond met vermoeide oogjes op tv zien?

“Ha, nee hoor. We nemen Jan-Willem ruimt op! semi-live op, een paar uur voor de uitzending. Dat doen we vooral omdat er veel muziek in het programma zit. Op die manier kunnen we het geluid nog even oppoetsen, zodat het echt fantastisch klinkt.”

Met ‘we’ doel je op je sidekick Jeroen Kijk in de Vegte?

“Ja. Sinds 2018 maken Jeroen en ik Jan-Willem start op! en nu gaan we samen dit tv-avontuur aan. Onze chemie zit erin dat we zo verschillend zijn, met respect voor elkaars toegevoegde waarde en talent. Ik ben heel erg van het creatieve uitdenken en het drie stappen vooruit plannen. Jeroen schuift aan en gooit er spontane vragen en opmerkingen in. Hij vult me aan en ontregelt. Jeroen is de maggi in de soep, zoals hij zelf zegt. Samen gaan we de kijker een mooie belevenis geven.”

Wat houdt die belevenis in?

“Als het radioprogramma het equivalent is van opstaan met een warme croissant, dan is Jan-Willem ruimt op! de vrijdagavondborrel. Ik hoop dat we de kijker helpen met opgeruimd gemoed het weekend in te gaan. In het programma geven we drie belangrijke nieuwsonderwerpen van de afgelopen week een draai, van luchtig en hilarisch tot serieus. Daarnaast krijgt muziek een belangrijke plek, met onze huisband en gastartiesten. Verder gaan we het publiek betrekken bij wat we doen. Denk aan spontane gesprekjes die onverwachte kanten op gaan.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 17. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

Dolly verenigt de Staten. Deze documentaire had geen betere titel kunnen hebben. Want al zestig jaar vinden mensen elkaar in hun gezamenlijke liefde voor Dolly Parton. Hoe krijgt ze dat voor elkaar?

De documentaire Dolly verenigt de Staten volgt het leven en de carrière van de inmiddels 80-jarige Dolly Parton. Te zien is hoe er achter haar opvallende verschijning een intelligent persoon schuilt. Iemand die haar eigen morele kompas volgt en zo de verdeelde Verenigde Staten weet te verbinden.

Republikeinen – Democraten

In het verdeelde Amerika slaat Dolly Parton een brug tussen republikeinen en democraten, juist door zich niet aan een van die kampen te verbinden. Tijdens het eerste presidentschap van Donald Trump weigerde ze tot twee keer toe de hoge onderscheiding The Presidential Medal of Freedom, omdat haar man ziek was en vanwege de coronapandemie. Omdat ze niet wilde dat mensen dat als een politieke keuze zagen, weigerde ze de prijs ook toen Joe Biden aan de macht was. Niet dat Dolly haar mond houdt over politiek gevoelige onderwerpen.

Wit – Zwart

Countrymuziek is een overwegend wit, vaak conservatief genre. Dolly steekt haar hand uit naar de zwarte gemeenschap. Zo steunt ze de Black Lives Matter-beweging en verwijderde ze het woord ‘dixie’ – een verwijzing naar het racistische verleden van de zuidelijke staten van Amerika – van een attractie in haar pretpark Dollywood. De zwarte gemeenschap sloot haar al in 1992 in het hart, toen Whitney Houston een megahit scoorde met de Dolly-cover I will always love you.

Hetero – Gay

Dolly was van 1966 tot zijn dood in 2025 gelukkig getrouwd met Carl Dean. Tegelijkertijd heeft ze de lhbtqia+-gemeenschap altijd ondersteund. Haar uitbundige uiterlijk maakt haar een geliefde inspiratiebron voor dragqueens, iets waar ze trots op is. Ze is groot voorstander van het homohuwelijk en schreef in 2005 het voor een Oscar genomineerde nummer Travelin’ thru voor de film Transamerica, over de acceptatie van transgenders.

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 16. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

Brenda Blethyn werd onvergetelijk als rechercheur Vera Stanhope. Inmiddels hangt Vera’s iconische hoedje definitief aan de kapstok. Voor de dramaserie A Woman of Substance tapt Blethyn uit een heel ander vaatje.

Wat sprak u zo aan in ‘A Woman of Substance’?

“Het verhaal deed me sterk denken aan mijn moeder, die ooit als dienstmeisje heeft gewerkt in een groot huis. Daar heeft ze ook mijn vader leren kennen. Ze begon als keukenmeid en klom uiteindelijk op tot kamermeisje, net als Emma in onze serie. Wat me zo aantrok in deze rol, is Emma’s veerkracht en haar geweldige werkethiek. Zo ben ik zelf ook opgevoed: als je iets wil, zul je er hard voor moeten werken. Dus ik begreep waar ze vandaan kwam.”

Is dit uw eerste rol sinds het einde van ‘Vera’?

“De tweede. Ik had mijn koffers nog niet uitgepakt of ik werd gevraagd voor de film Dragonfly met Andrea Riseborough. Vlak daarna kwam A Woman of Substance, dus mijn plannen om het rustig aan te doen vielen meteen in het water. Het was heerlijk om iets nieuws te proberen, een rol als deze had ik nog nooit gespeeld. En het was een verademing om na al die jaren Vera eindelijk eens wat stijlvollers te mogen aantrekken.”

Heeft u nog ambities of dingen op acteergebied die u graag zou willen doen?

“In tegenstelling tot Emma ben ik iemand zonder ambitie. Dat is nooit anders geweest. Als er iets is wat ik echt wil en het ligt buiten mijn bereik, dan ga ik op mijn tenen staan en probeer ik zo ver mogelijk te reiken. Ik heb nooit ‘de maan en de sterren’ gewild. Ik heb veel geluk gehad met de dingen die op mijn pad kwamen en ik geniet nog echt van mijn werk. Maar ik heb geen grote verlangens. Wat dat betreft sta ik net zo in het leven als mijn vader: lekker zonder plannen.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 15. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Patrick Bremmers