Paul de Leeuw: ‘Het is een prachtige herinnering’
Kijken wat nog wél kan: Een vergetelijk mooie reis volgt ouderen met dementie tijdens een vakantie. Paul de Leeuw begeleidt en presenteert. ‘Ik vond het mooi dat ze me in vertrouwen namen.’
Wist je waaraan je begon toen je ja zei tegen ‘Een vergetelijk mooie reis’?
“Nee, ik kon me er niets bij voorstellen. Ik vroeg me af hoe dat zou gaan: ouderen met dementie op vakantie naar Benidorm. Met alles erop en eraan, van gymnastiekklasjes tot bootreisjes. Een gesprek met de begeleiders van woonzorghuis De Hoeven, wiens bewoners dit avontuur aangaan, maakte me enthousiast. Ze denken vanuit mogelijkheden, niet vanuit onmogelijkheden. Er ging genoeg verzorgend personeel mee naar Spanje, en de deelnemers hadden ook nog familieleden bij zich. Ik heb de ouderen ontmoet en gevraagd of ik mee mocht. Het leek me iets bijzonders; ik zou wel zien waar het schip zou stranden.”
Hoe ben je erin geslaagd om iets luchtigs te brengen in een programma over een zwaar onderwerp?
“Dat gaat vanzelf, zo zit ik in elkaar. Van deelnemer Nel waren haar dochter en kleindochter mee. Toen ik met hen op een terrasje zat, viel het me op dat ze hun drankje nog niet hadden aangeraakt. Ik vroeg: ‘Vergeten jullie te drinken, worden jullie dement?’ Dat soort opmerkingen floepen er bij mij gewoon uit. En dat kan, omdat de sfeer goed is. Ook mijn eigen vergeetachtigheid komt aan bod. Soms vergat ik mijn kamersleutels, of was ik even kwijt wat ik ook alweer wilde vertellen… Al die momenten dat ik het ook even niet meer wist, pasten wonderwel in het programma. Verder mocht ik de oorspronkelijke voice-overteksten herschrijven. Ik heb ze lichter van toon gemaakt, meer gericht op wat deze mensen nog wél kunnen. Het woord ‘dementie’ komt er bijna niet meer in voor.”
Was de serie voor jou een eyeopener?
“Niet in de zin dat ik nu alvast voorzorgsmaatregelen neem voor het geval dat ik dementie krijg. Zo leef ik mijn leven niet; ik neem het zoals het komt. Dat had ik ook met mijn kaalheid, overgewicht en seksualiteit. Ze kwamen op mijn pad en ik heb ze een plekje kunnen geven. Waar ik wel van schrok, is hoe lang de partners doorgaan met mantelzorgen voordat ze erkennen dat ze het niet meer aankunnen. Ze voelen het als falen om hun geliefde achter te laten in een verzorgingshuis. Het is nog een taboeonderwerp. Maar er is niets mis mee om de zorg uit handen te geven; het kan zelfs vaak niet anders. Mensen die het doen, ervaren dat ze er veel meer vrijheid en levensgeluk voor terugkrijgen.”