Emma Heesters: ‘Ik had ook wel zo’n coach gewild’

Na vijf jaar is The voice kids terug. Naast Flemming, Claude en Ilse DeLange is Emma Heesters een van de coaches. ‘Ik leg de lat hoog, maar streng zou ik dat niet noemen.’

Je mag plaatsnemen als ‘The voice kids’-coach in een rode stoel, hoe is dat voor jou?  

“Sinds die rode stoelen op tv zijn, wil ik dit al. Het is zo’n iconisch programma en wereldwijd bekend. Ik vind het heel cool dat je mensen echt beoordeelt op hun talent. De muziekindustrie is best een harde wereld en soms gaat het heel erg over uiterlijk. Uiteindelijk luisteren we naar nummers vanwege het liedje en mooie of bijzondere stem. In The voice kids beoordelen we in de eerste fase puur op dat talent.”   

Had je zelf aan het programma mee willen doen als kandidaat?   

“Ik was te oud toen het programma voor het eerst op televisie kwam en had al mijn eigen YouTubekanaal vanaf mijn dertiende. Vanuit mijn eigen zolderkamertje zingen en filmpjes in elkaar knutselen. Daar was ik veel comfortabeler mee dan in één minuut jezelf bewijzen voor publiek en al die camera’s. Ik weet niet of ik dat had gedurfd. Die hele opbouw naar het moment dat je gaat vlammen is echt heel spannend. Dat merk ik bij die kinderen.”  

Wat wil je de kinderen verder meegeven?  

“Zo’n tv-programma kan heftig zijn, er komt zoveel op ze af. Er zijn kids bij die het heel serieus nemen. Ik probeer te benadrukken dat de wereld niet instort als je niet doorgaat. Je hebt niet altijd een talentenjacht nodig om bekend te worden. Daarom probeer ik ze duidelijk te maken dat ze van hun optreden moeten genieten. Het belangrijkste is dat ze plezier hebben. Daarnaast vertel ik veel over de presentatie. Er komt zoveel meer kijken bij een performance dan mensen thuis denken. Je moet weten waar de camera’s staan en genoeg conditie hebben als je wil dansen en zingen.”   

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 45. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer