Na een lange carrière als hoofdinspecteur Vera Stanhope neemt actrice Brenda Blethyn afscheid van de kijker. Hoe blikken zij en bedenker Ann Cleeves terug op al die jaren ‘Vera’?

Helemaal onverwacht komt het afscheid van de Noord-Engelse misdaadserie Vera niet. Hoofdrolspeelster Brenda Blethyn werd in februari 79, al zie je dit niet aan haar af. Maar na al die jaren is het mooi geweest. De actrice wil meer tijd met haar familie doorbrengen, en merkte dat ze al veertien zomers niet thuis in Zuid-Engeland was geweest. Het was geen gemakkelijke beslissing, vertelt ze in Londen in gezelschap van Vera-bedenkster Ann Cleeves. “Er zijn ook zóveel mooie en dierbare herinneringen. We hadden het geluk dat er zo’n hechte band op de set was. Het enthousiasme, de professionaliteit en de kwaliteit waren altijd top, maar het was vooral de sfeer die het verschil maakte. Werken in zo’n omgeving, waar iedereen zijn steentje bijdraagt en je met plezier elke dag naartoe gaat, is echt bijzonder.”

“Ik kwam zelf niet zo vaak op de set”, haakt Cleeves in. “Maar als ik er dan was voelde ik zeker die warmte. Ik herinner me dat Jeff, de rekwisietenman, ooit tegen me zei: ‘Wat je je moet realiseren, is het volgende: deze set is één grote familie’. Hij knikte naar Brenda en zei: ‘En zij daar is de matriarch.’” Blethyn begint te lachen. “Ach…”, zegt ze vertederd.

Rustiger aan?

Had de actrice ooit kunnen bedenken dat de serie veertien jaar lang zo’n belangrijk onderdeel van haar leven zou worden? “Absoluut niet. En dan te bedenken dat ik voordat Vera op mijn pad kwam nog overwoog het rustiger aan te doen”, antwoordt ze. “Ik was net 64 toen ze in mijn schoot landde. En ik dacht: wie weet kan ik Jane Tennison opvolgen nu Prime suspect is gestopt? Ik rende naar de boekhandel voor het eerste Vera-boek, The crow road. Maar halverwege dat boek was ze nog steeds niet opgedoken. En ik maar denken: mijn agent zei toch dat het om een belangrijk hoofdpersonage zou gaan? Uiteindelijk verscheen er een grote onverzorgde vrouw in een deuropening, bijna een zwerfster. Vera Stanhope!” Lachend: “Wilde iemand me soms iets vertellen?”

Blethyn vertelt dat ze bleef doorlezen en meteen weg was van het personage, haar humeurige karakter, haar professionaliteit. Ze wist nog niet of ze de rol ook echt zou krijgen, maar hoopte vurig van wel. Cleeves: “Ik wist dat Peter Fincham, destijds hoofd van ITV, wanhopig op zoek was naar een project voor Brenda. Ze was toen echt overal te zien en een grote naam in het vak. Ze hoopten vurig dat Brenda ja zou zeggen.” “Echt?”, reageert Blethyn oprecht verbaasd. “Dat wist ik helemaal niet. O, wat leuk, wacht tot ik het mijn man Michael vertel!”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 24-25. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Patrick Bremmers.

Het Nederlands elftal begint de kwalificatie voor het WK voetbal van volgend jaar met wedstrijden tegen Finland en Malta. Journalist en sportgek Jeroen Stekelenburg ziet het zonnig in voor Oranje.

Wat verwacht je van Oranjes openingstweeluik van de WK- kwalificatie?

“Ze zouden wel eens een hoop goals kunnen gaan maken. Ik ben optimistisch, dus ik denk Finland uit 1-3 en Malta thuis 7-0. Het Nederlands elftal is goed bezig.”

Wat vind je zo mooi aan het Nederlands elftal?

“Ik hou heel erg van voetbal en sport maakt veel los, daardoor is het belangrijk. Het heeft niks met Studio sport te maken, maar ik vond het echt geweldig dat er vorig jaar zomer 100.000 mensen bij het EK naar Dortmund reden om op een plein te feesten. Ik zou daar zelf niet tussen gaan staan, maar dat zegt wel iets over hoe de sport leeft.”

Je mag wel al tien jaar de Oranjespelers na afloop van de wedstrijd interviewen. Hoe is dat?

“We noemen het wel eens gekscherend de journalistieke afwerkplek. Het is een bijzonder soort gesprek met scherp afgebakende kaders. Officieel duren die interviewtjes negentig seconden, al weten we ze regelmatig op te rekken tot twee of drie minuten. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met de gesprekken op het Binnenhof met politici. Iedereen weet wat er gaat gebeuren: de speler weet dat, ik weet dat en de kijker ook. Wat voor- en nadelen heeft, want daardoor heeft het iets van een toneelstukje. Toch probeer ik wel op mijn eigen manier, om het hier en daar nog een beetje verrassend te maken. Al lukt dat de ene keer beter dan de andere.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 23. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer

In ‘Een buitengewoon gesprek’ bevragen mensen met autisme bekende Nederlanders. Cabaretier Jandino Asporaat werd geraakt door hun vragen: ‘Ik voelde me verwant aan de vragenstellers, het was een enorm puur gesprek.’

Hoe kijk je terug op ‘Een buitengewoon gesprek’?

“Het was letterlijk een van de meest buitengewone gesprekken die ik heb gevoerd. Als journalisten zonder autisme vragen stellen, geven zij niets van zichzelf, het zijn gewoon vragen. Wat bij journalisten met autisme gebeurt, is dat ze elke vraag op zichzelf betrekken. Daardoor werd het een enorm puur gesprek, ik was er erg door geraakt. Soms praat je met iemand en denk je na afloop: ik heb echt wat gehad aan dit gesprek. Dit was zo’n moment, ik ben heel dankbaar voor die ervaring.”

Als het doorgewinterde journalisten waren geweest, had je dan meer een slot op je mond gehad?

“Ik had me zeker anders opgesteld. Ik ga mezelf dan beschermen. Het vak journalistiek draait tegenwoordig vaak om scoren. Journalisten hebben vaak al een antwoord in hun hoofd, en duwen mij met hun vraagstelling een bepaalde kant op. Die willen mij bepaalde uitspraken ontlokken. Ik wil niet in hun val trappen. Waardoor ik heel goed ga nadenken bij alles wat ik zeg. Maar bij Een buitengewoon gesprek zat er niemand tussen die mij erin wilde luizen. De journalisten hier waren zo open, eerlijk en kwetsbaar, dat het voor mij onmogelijk was om niet precies hetzelfde terug te geven.”

Waardoor werkt ‘Een buitengewoon gesprek’?

“Het programma heeft niet zo’n ingewikkelde formule: Een BN’er wordt geïnterviewd door 32 mensen met autisme. Het is ongelooflijk moeilijk om bij zo’n grote groep te zorgen dat het gesprek blijft lopen. Maar het werkte. Het voelde niet of ik met 32 verschillende mensen aan het praten was, maar met slechts één persoon, één entiteit. Ze zijn niet alleen met hun eigen vraag bezig, maar ze luisteren naar elkaar, waardoor hun vragen weer aansluiten op de volgende. Ze willen gewoon een mooi gesprek, en daardoor was ik als gast ontiegelijk op mijn gemak.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 22. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer.

Maandag begint zomertalkshow ‘Goedenavond Nederland’, met Sam Hagens als een van de presentatoren. Hij belooft scherp uit de hoek te komen aan tafel.

In hoeverre wordt ‘Goedenavond Nederland’ anders dan ‘Goedemorgen Nederland?

“Net als in de ochtend willen we ‘s avonds zo goed mogelijk het nieuws van de dag bespreken. Maar de avond heeft natuurlijk een ander gevoel dan de ochtend. Als mensen inschakelen bij Goedenavond Nederland hebben ze al de hele dag het nieuws gevolgd. Dus we zullen een verdiepende laag moeten brengen in het verhaal dat we bespreken. In de avond hebben we meer ruimte om langere gesprekken te voeren. Natuurlijk wordt Goedenavond Nederland een herkenbaar WNL-programma, met sidekicks als Fidan Ekiz en Jort Kelder, naast gasten en invalshoeken die bij ons passen. Maar er is ook ruimte voor een ander geluid. Dus naast het gesprek van de dag, hebben we daarmee hopelijk ook de discussie van de dag.”

Je presenteert het samen met Welmoed Sijtsma.

“We hebben al een paar keer samen Goedemorgen Nederland gepresenteerd. Ik vind het heel prettig om naast haar te zitten, want Welmoed is ontzettend ervaren. Met haar jaren bij Op1 en Goedemorgen Nederland heeft Welmoed alle onderwerpen al wel een keer besproken. Daardoor kan zij ook een verdieping, een volgende stap in een gesprek brengen. We hebben geen rolverdeling in de zin van ‘Jij gaat de vervelende vragen stellen en ik houd de lijn van het gesprek in de gaten’, of zo. We doen het zo gelijkwaardig mogelijk.”

Jij bent nu presentator, daarvoor was je politiek duider. Mis je die rol?

“Ik vond het geweldig om in Den Haag rond te lopen en boven op het politieke nieuws te zitten, maar ik vond duiden niet het allerleukste. Ik geniet er namelijk niet van om aan het woord te zijn. Het allerleukst vond ik het om kritische vragen te stellen aan politici. Dat ik nu alleen presentator ben vind ik een heel prettige rol. Al zal er in Goedenavond Nederland wel ruimte zijn om dingen te vertellen die ik in Den Haag heb meegemaakt. Dat kan van toegevoegde waarde zijn.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 21. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer.

In ‘De verbouwing van de eeuw’ volgt Anita Witzier vier stellen tijdens hun kluswerk in prachtige, historische panden. Ondertussen wordt ook het verhaal van de vroegere bewoners verteld. ‘Ik sloeg aan op de geschiedenis.’

Wat gaan we zien in ‘De verbouwing van de eeuw’?

“We volgen bijna twee jaar lang vier stellen die een oude woning, of een pand dat niet eens bedoeld is om bewoond te worden, buitengewoon grondig renoveren. En dat is vaak nodig ook. Een stel heeft in Heerde bijvoorbeeld een oude nijverheidsschool gekocht. Een enorm pand van 400 vierkante meter. Ik weet nog dat ik er de eerste dag aankwam en dacht, deze mensen zijn niet goed snik. Wat een werk, wat een werk.
Dat gevoel heb ik bij de meeste gebouwen wel gehad. Waar begin je aan? Zo’n gebouw in ere houden, maar wel aanpassen aan de eisen van deze tijd. Dat is een enorme puzzel en kost zoveel bloed, zweet en tranen, zoveel geld en vergunningen. En dat vaak allemaal naast het gewone werk en gezinsleven. Gaandeweg slaat die emotie om naar bewondering als je het eindresultaat ziet. Hij heeft daar nu zijn horlogemakerij, zij een yogastudio.”

Wat onderscheidt dit programma van andere verbouwprogramma’s?

“Het is geen verbouwingsprogramma in de klassieke zin van het woord zoals we dat al kennen. Het gaat niet alleen om het bouwen zelf, dan had ik er geen bal aan gevonden. Waar ik op aansloeg was de extra laag die erin zit: de geschiedenis. Het zijn vier panden met veel historie, die dragen het verleden met zich mee.
Architectuurhistoricus Valentijn Carbo gaat op zoek naar die geschiedenis. Wie hebben er gewoond, wat gebeurde er, waarom is het gebouwd? Dat levert bijzondere verhalen op. Bij een voormalige onderwijswoning die gekoppeld was aan een school in Friesland hebben we de zoon van de oude hoofdmeester gevonden. Die vertelde over het huis en welke rol het heeft gespeeld in de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Er hebben veel onderduikers gezeten.”

Ben je zelf vaak verhuisd?

“Een paar keer. Het huis in Blaricum waar we nu wonen hebben we ook grondig verbouwd. Dat is een huis uit 1932. We zijn pas de derde bewoners en de vorige bewoner had er zijn eigen stempel op gedrukt. Dat was niet per se ons stempel en dus hebben we veel aangepast. Niet zelf, hoor. Dat hebben we laten doen. Ik ben helemaal niet handig, alleen in de keuken. Een muur schilderen is nog wel leuk, maar dat schuren is verschrikkelijk.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 20. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer