In ‘Francis naar Assisi’ reist operazangeres Francis van Broekhuizen met haar broer Dick door Italië. Ze gaan op zoek naar de ziel van Sint Franciscus, de heilige naar wie Francis vernoemd is.

‘De eerste hippie’, wordt Franciscus van Assisi (1182-1226) wel genoemd. Vanwege zijn radicale keuze voor een leven van armoede en eenvoud en zijn bekommernis om mensen, dieren en de natuur. Francis van Broekhuizen is naar hem vernoemd: “Hij is een van mijn moeders favoriete heiligen. Juist vanwege die eenvoud en zijn zorg voor mensen die het minder hebben. Zo staan mijn ouders ook in het leven. Hun deur staat altijd open in, iedereen kan mee-eten. En als ze iemand kunnen helpen dan doen ze dat.”

Roeping

In Francis naar Assisi staat Francis voor het eerst op de geboortegrond van haar naamgever. En ze bezoekt Greccio, het plaatsje waar Franciscus achthonderd jaar geleden een levende kerststal neerzette, een voor die tijd baanbrekend idee. “Hij wilde het geboorteverhaal van Jezus uitbeelden, zodat ook gewone mensen, die niet konden lezen, het zouden begrijpen. Zo maakte hij het geloof op een speelse manier toegankelijk.” 
Franciscus werd geboren als zoon van een rijke lakenkoopman. Hij genoot van het goede leven, was gangmaker op feestjes en werkt in de zaak van zijn vader. Ook ging hij dé middeleeuwse jongensdroom achterna: als ridder trok hij ten strijde tegen het vijandige Perugia. Dat avontuur eindigde in het gevang, waaruit hij na een jaar gebroken terugkeerde naar Assisi. In die periode vormde zich zijn roeping.

Eerder was hij al eens, tot verbijstering van zijn vader, een bedelaar achternagerend om hem geld te geven. Nu koos hij, in navolging van Jezus, voor een leven van armoede en dienstbaarheid. Het kostte hem de relatie met zijn ouders en hij werd bestempeld als dorpsgek. Francis: “Gelukkig ben ik heel close met mijn familie, maar wat ik herken is dat je, als je eenmaal je roeping hebt gevonden, niet anders kunt dan daarnaar leven. Dat kan een worsteling zijn, omdat mensen soms iets anders van je verwachten.”

Het hele interview leest u in Mikro Gids 50. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Kalien Blonden

Simone Kleinsma leeft voor muziek, theater en de kleinkunst. Van het succesvolle Klassiekers van Kleinsma tot rollen in musicals, aan stoppen denkt ze voorlopig lang nog niet. ‘In mijn hoofd voel ik me vaak veertig.’

Op welke manier inspireerden de gasten in ‘Klassiekers met Kleinsma’ jou?

“Claudia de Breij zit in de eerste aflevering. Ze nam muziek van Typhoon mee, prachtig. Die man maakt zulke mooie teksten. En ze liet me Froukje horen. Heel leuk, echt iemand van nu, door haar ging ik ook naar S10 luisteren. Het is een heel nieuwe stijl, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik ze erg op elkaar vind lijken. Ik doe zelf wat ik aan het einde van elk programma zeg: ‘Zoek ze eens op, die liedjes. Bijna alles is terug te vinden, luister er weer eens naar!’”

Naast Claudia komen ook Tania Kross, Frans Mulder en Herman van Veen langs. Wat een gevarieerd lijstje weer!

“Dat Herman kwam, was best bijzonder. Hij stond al sinds het begin van dit programma bovenaan mijn lijstje. Op mijn zestiende deed ik auditie voor de Kleinkunstacademie met een liedje van hem, mijn toenmalige vriendje begeleidde me op gitaar. Herman heeft me enorm geïnspireerd met al zijn fantastische liedjes, wat hij deed wilde ik ook. Dan is het natuurlijk erg leuk dat hij nu in Klassiekers met Kleinsma zit.”

Komt er hierna nog een nieuw seizoen?

“Ik wil heel graag door. Het zou zo zonde zijn om ermee te stoppen. Het is een te leuk programma om te maken én om naar te kijken. Dat denken wij tenminste. Het moet in alle agenda’s en schema’s passen. Iedereen heeft het druk; ikzelf ga in september het theater in met een soloprogramma. Ik kan er nog niets over zeggen, er staat nog niets op papier. Zolang mijn lijf het wil, ga ik lekker door.”

Het hele interview leest u in Mikro Gids 49. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Frans Bauer stond in oktober voor de 52e en 53e keer in Ahoy, een record. Op vrijdag is daarvan een registratie te zien. Toch is er volgens de Brabantse volkszanger maar één ‘Mister Ahoy’. ‘Dat is en blijft Lee Towers.’

Wanneer bedacht je weer in Ahoy te willen staan?

“Op mijn vijftigste verjaardag verrasten mijn kinderen en Mariska mij met een privéconcert van een aantal collega’s in Ahoy. Ze hadden mijn foto op het dak laten zetten en dat deed veel met mij. Toen dacht ik: misschien moet ik het na al die jaren weer een keer doen.”

Hoe heb je het die twee concerten in oktober aangepakt?

“Ahoy is voor mij niet zomaar even een optreden, dat is echt een prestigeshow. Ik sta er voor de fans, dus pak ik uit. De voorbereiding duurde deze keer ongeveer een jaar. Er kruipt veel tijd in het bedenken van het podium, de liedjes en de video-effecten. Er hebben achter de schermen zo’n driehonderd mensen meegewerkt. Dat is echt heel erg veel.”

Hoe ging het optreden?

“Het was geweldig. De laatste keer dat ik in Ahoy stond, was ongeveer dertien jaar geleden. Om er nu dan staan met een Las Vegas-achtige show met alles erop en eraan was fantastisch, zeker omdat mijn gezin er ook een rol in had. Er kwamen ook veel gastartiesten langs. Je zou deze show het grootste familiefeest van Nederland kunnen noemen.”

Het hele interview leest u in Mikro Gids 48. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Wouter Luijken

Vaste prik: aan het eind van het jaar vertelt Leo Blokhuis mooie muziekverhalen, in ‘Top 2000 a gogo’ en in ‘Top 2000: The untold stories’. ‘Soms wordt een liedje door een gesprek voor mij nog beter.’

Allereerst: hoe bepaal je welk interview in welk programma komt?

“We strikken de artiesten in eerste instantie voor Top 2000 a gogo. Als we een item hebben gemonteerd, is er vaak nog mooi materiaal over. Daar halen we dan een ‘untold story’ uit. Vorig jaar interviewde ik bijvoorbeeld Tom Odell over ‘Another love’; ik heb hem toen ook naar zijn prachtige nummer ‘Black friday’ gevraagd. Dat is dit jaar te zien in Top 2000: The untold stories. Het programma is een soort chique restverwerking.”

Op welke verhalen ga je de kijker deze winter trakteren?

“Ik ben voor Top 2000 a gogo onder meer op bezoek geweest bij Terence Trent d’Arby, al mocht ik die naam niet eens meer in zijn bijzijn noemen. Hij kreeg eind vorige eeuw het gevoel dat TTD meer een product was geworden dan zijn eigen naam en wilde zich daarvan losmaken. Hij heet nu Sananda Maitreya, een naam die hij in een openbaring tot zich heeft gekregen. Hij heeft er hartstikke mooi over verteld.”

Waarom wilde je hem interviewen?

“Ik was heel lang benieuwd naar zijn verhaal. Sterker nog: ik heb hem al in 2015 voor het eerst benaderd en nu is het eindelijk gelukt. Zo wordt mijn verlanglijstje steeds een beetje korter. Ook omdat er artiesten afvallen. Ik had heel graag David Bowie te pakken willen krijgen, maar dat is voor zijn dood in 2016 helaas niet gelukt.

Het hele interview leest u in Mikro Gids 47. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Richard Roosenboom

Rob Kamphues is altijd in voor iets geks en zei daarom ja tegen ‘De quizmarathon’. Dat hij misschien niet altijd even fris en scherp in beeld komt maakt hem niet uit.

Wat voor programma is ‘De quizmarathon’?

“Een quiz van zestien afleveringen die we in zo’n 30 uur tijd opnemen. Het begint met achttien mensen die zijn verdeeld over twee teams van negen. Elke aflevering stemt het zwakste team iemand weg. Die persoon kiest vervolgens uit zijn eigen team een persoon waar tegen hij of zij het eindspel moet spelen. De verliezer van dit spel verlaat het programma. Uiteindelijk blijft er een winnaar over en die gaat met een mooi geldbedrag naar huis.”

Wat dacht je toen je van dit idee hoorde?

“Ik weet nog dat John de Mol het aan mij voorstelde en opperde het in één keer op te nemen. ‘Geweldig idee, maar niet met mij’, zei ik. Dat de kandidaten de weg een beetje kwijtraken vanwege de vermoeidheid, prima. Maar de presentator moet scherp blijven. Toch vonden we het allebei leuker dat de presentator aan het eind ook helemaal naar de vaantjes is.”

Waarom zei je ja?

“Ik ben altijd wel in voor iets geks. Zo heb ik ooit De 8 plagen gemaakt voor RTL. Daarin moest ik onmogelijke opdrachten uitvoeren, zoals 72 uur wakker blijven. Ze spoten met plantenspuiten water in mijn gezicht en zette mij ’s nachts in de achtbaan om maar niet in slaap te vallen. Dat was echt verschrikkelijk, ik heb er ook nog een halfjaar last van gehad. Daar zie ik nu wel tegenop, ook omdat ik het weekend na de opnames aan de bak moet bij Ziggo Sport.”

Het hele interview leest u in Mikro Gids 46. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Wouter Luijken

Saskia Temmink speelt Rose in de SBS-serie ‘Medisch Centrum West’, internist-oncoloog en lid van de medische staf. ‘Wij brengen actualiteit, nuance en mooie menselijke verhalen ineen.’

Je bent 56; was jij zelf ook een ‘Medisch Centrum West’-kijker van het eerste uur?

“Ik had destijds nog geen televisie; daardoor zag ik het niet zo vaak. Maar toen ik voor de opnames de koppies van toen opzocht, bleek ik alle personages en hun verhaal lijnen te kennen. Kennelijk heb ik er toch veel van mee gekregen; je kon er destijds echt niet omheen, zo’n succes was de serie. Wat mij boven alles bijstond, was het gevoel dat erin zat.”

Hoe omschrijf je dat gevoel?

“Als heel menselijk. En dat spreekt mij aan. De wereld van de zorg is liefdevol, alle culturen en milieus komen er samen. Als patiënt doet het er niet meer toe wie je bent of wat je doet. Zowel in de oude als in deze nieuwe serie zit je als kijker dicht op de huid van alle personages; van de kwetsbare patiënten én de artsen.”

Wat maakt jouw rol van Rose zo leuk om te spelen?

“Het is heerlijk om de verschillende kanten uit te diepen van dit personage. Rose is lid van de staf, ze moet de touwtjes in handen houden. Tegelijk heeft ze als arts contact met patiënten, die haar soms wijze levenslessen leren. Daarnaast is ze moeder, van Luna, die eveneens in het ziekenhuis werkt. En dan heeft ze nog een oogje op de psychiater, Casper…”

Het hele interview leest u in Mikro Gids 45. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Lydia van der Weide