Tijdens het Gouden Televizier-Ring Gala krijgt Joop van den Ende de Gouden Televizier Oeuvre-ring uitgereikt. Daarmee sluit hij aan in een illuster rijtje. Slechts vijf tv-makers gingen hem voor.

Willem Duys, Mies Bouwman, Linda de Mol, Ivo Niehe, André van Duin. In de ruim zestig jaar dat het Gouden-Televizier-Ring Gala bestaat, is de Gouden Televizier Oeuvre-Ring maar vijf keer uitgereikt. Daar komt tijdens deze 61e editie een zesde naam bij: Joop van den Ende. “Deze prijs betekent veel voor mij. Nu ik ouder word, realiseer ik me steeds meer hoeveel programma’s ik heb geproduceerd. Deze erkenning is een prachtige kroon op het werk.”

Zijn doorbraak als producent beleefde Van den Ende met Dag dag heerlijke lach, een revue van André van Duin. De tv-registratie leverde hem in 1975 zijn eerste Gouden Televizier-Ring op. In zijn goede vriend André, maar ook in de andere winnaars van de Oeuvre-Ring, ziet hij een belangrijke overeenkomst. “De rode draad is de enorme liefde voor het vak van televisie maken. Je zou kunnen zeggen: het zijn allemaal vakidioten.”

Dagboek van een herdershond

In 1978 produceerde Van den Ende Dagboek van een herdershond. Deze en twee andere van zijn dramaseries – De fabriek (1981) en De weg (1983) – wonnen de Ring. Ondertussen zag hij kansen in een ander genre: de spelshow. Hij kocht een leegstaand veilinggebouw in Aalsmeer en verbouwde dat tot televisiestudio. Opnames van ringwinnaars de Playbackshow en de Surprise show vonden hier plaats. Bij beide programma’s was de presentatie in handen van Henny Huisman, een van de grootste ontdekkingen van Van den Ende.

Commerciële televisie maakte eind 1989 zijn opwachting in Nederland. Van den Ende zag de mogelijkheden en bracht zijn talent en programma’s onder bij RTL-Véronique, het latere RTL 4. Hij had nog steeds een neus voor prijswinnende televisie. De RTL-dramaseries Goede tijden, slechte tijden, Vrouwenvleugel en Westenwind wonnen de Gouden Televizier-Ring.

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 40. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer en Kirsten Keerssemeeckers

Van de Lage Landen naar hoge toppen. In Dwars door de Pyreneeën lopen Arnout Hauben, Philippe Niclaes en Ruben Callens in het grensgebied van Frankrijk en Spanje. ‘In de montage bleken sommige gesprekken nog mooier dan gedacht.’

Waarom hebben jullie voor de bergen gekozen?

“Bergen hebben iets mystieks, iets bijzonders. Het zijn plekken waar de tijd wat minder snel lijkt te gaan. Tradities blijven er langer bewaard, omdat het een afgelegen gebied is. Bovendien werkt het goed om met zo’n groot natuurelement te werken. In Rond de Noordzee deden we dat ook. Het is een thema dat mensen verbindt.”

En waarom de Pyreneeën?

“Omdat het een wereld is die dichtbij ligt, maar toch nog deels onontgonnen is. De Alpen zijn veel toeristischer en meer ontwikkeld. De Pyreneeën hebben iets puurs, met kleine dorpjes en mensen die op zichzelf leven. Die bergen hebben bewoners altijd afgeschermd van de rest van wereld, ze vormen een natuurlijke grens. Bovendien zijn de Pyreneeën toegankelijker voor wandelaars. In de Alpen moet je al snel een klimuitrusting aan en langs kettingen balanceren. Niets voor mij, ik ben niet zo heldhaftig.”

Welke route volgen jullie?

“We hebben twee langeafstandsroutes gecombineerd, de GR10 en de GR11. De 11 gaat door het Spaanse deel van de Pyreneeën. De 10 loopt aan de noordkant van de bergen door Frankrijk. Daarnaast hebben we veel uitstappen gemaakt naar valleien. Dat moest ook wel, anders zouden we onderweg niemand tegenkomen.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 39. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer

In het vijfde seizoen van Roosen & Borst kijken Adelheid Roosen en Hugo Borst naar verlies, liefde en het levenseinde. Ze ontdekken dat verandering soms begint met een klein gebaar.

Waarom besloten jullie een vijfde seizoen te maken?

Adelheid: “Het onderwerp is nog lang niet uitgeput. Overal waar we komen, ontstaat een nieuw verhaal. Dat gebeurt gewoon, daar hoeven we niet naar te zoeken. Het leven levert het aan.”

Hugo: “En eerlijk gezegd hadden we ook nog wat af te ronden. We wilden terug naar mensen die we eerder ontmoetten. Hoe is het nu met hen, hun partners, de kinderen? Met wie er nog is en wie er niet meer is? Dat vind ik het mooie aan dit seizoen: we zien niet alleen het verlies, maar ook hoe het leven daarna gewoon doorgaat. Vandaar ook het feestje in de laatste aflevering.”

Jullie begonnen dit programma uit verontwaardiging over de staat van de ouderenzorg. Hoe is het nu met die emoties?

Hugo: “In 2016 schreven Carin Gaemers en ik het manifest Scherp op ouderenzorg. Dat ging erover dat te veel kwetsbare ouderen in verpleeghuizen structureel níet de zorg kregen die ze nodig hadden. Het was geen dik beleidsrapport, we vertelden het verhaal van mijn moeder. Zij dat in een tehuis dat volgens de inspectie slecht functioneerde. Dat manifest leverde uiteindelijk miljarden extra voor de ouderenzorg op. Een motie die door de hele Tweede Kamer werd gesteund. Inmiddels is dat extra geld weer teruggedraaid. Ik heb het gevoel dat we terug zijn bij de situatie van rond 2013-2015, met te weinig personeel en te weinig aandacht. Er is een enorme administratielast die ten koste gaat van de zorg.”

Adelheid: “Toch is het niet alleen maar somberheid. Er zijn doorlopend mensen op straat die Hugo en mij aanspreken. Door ons programma voelen ze dat ze niet alleen zijn, niet in hun eentje worstelen met hoe ze met zoiets moeten omgaan. Er zijn steeds meer kleinschalige initiatieven van mensen die een zorghuis starten waar wél tijd en ruimte is voor bewoners. Sinds 2020 is Anne-Mei The bijzonder hoogleraar Langdurige zorg en dementie aan de VU. Zij pleit ervoor om niet de ziekte, maar de mens zelf centraal te stellen. Dat vind ik heel hoopgevend.”

Wat nemen jullie zelf mee na acht jaar series maken over dementie en de dood?

Hugo: “Dat autonomie het allerbelangrijkste is. Ik heb gezien wat het met mensen doet als er niet naar ze geluisterd wordt. Voor mezelf weet ik inmiddels: als ik ooit alzheimer krijg, wil ik niet te lang doorleven. Dat klinkt misschien hard, maar het geeft me juist een vorm van rust. Ik heb mijn testament er ook op aangepast.”

Adelheid: “Ik neem vooral mee dat het niet gaat om grote gebaren, maar om de werkelijke uitreiking naar de ander. Dat je zegt: ‘Ik zie jou, in je hele zijn, met alle pijn en eenzaamheid die op dit moment overweldigend is.’ In dat kleine gebaar van de ander begrijpen, smelt eigenlijk de wanhoop en het alleen zijn.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 38. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Beau van Erven Dorens keert terug naar Italië voor een nieuw seizoen Casa di Beau. Met zijn gasten geniet hij van al het moois dat het land te bieden heeft. Dit zijn z’n favorieten.

Eten

“Italianen eten pasta op een hele andere manier dan in Nederland. Ze halen de pasta snel uit het kokende water, wij zouden het nog te hard vinden. Vaak krijg je alleen een vork erbij. Uit beleefdheid moet je gelijk beginnen, want als je de pasta koud laat worden, beledig je de kok. In de bergen eet je pasta simpel: met kaas, kool en spek. Op die manier krijg je veel energie binnen voor het skiën en wandelen.”

Muziek

“Ik vind Jovanotti erg goed, net zoals Vasco Rossi, Eros Ramazzotti en Zucchero. Ik luister ook graag naar Riccardo Cocciante. Veel van de nummers van Marco Borsato en André Hazes zijn oorspronkelijk van hem. Laatst ben ik naar een concert van Lucio Scorsi in Amsterdam gegaan. Fantastisch. In 2025 deed hij voor Italië mee aan het Eurovisie Songfestival. De liedjes van de Italianen zijn heel erg doorleefd. Het is enorm hartstochtelijk, ze schreeuwen er ook vaak in. Ik hou daarvan.”

Kleding

“Italianen kleden zich heel erg mooi. Komt ook omdat ze klein zijn en een van de slankste volken van Europa. Daardoor staan die pakken ze ook zo goed. Bij mij staan ze een stuk minder, want ik ben op veel manieren groot. Al trek ik regelmatig een pak van ontwerper Corneliani aan. In Casa di Beau draag ik een Borsalino-hoed. Dit om Rik Felderhof te eren. Hij is toch de grondlegger van dit genre programma’s.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 37. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

Onze vrouw in Rio is een driedelige documentaire van correspondent Nina Jurna, over haar onstuimige en soms gevaarlijke standplaats Rio de Janeiro. ‘Hier kan ik de hele Braziliaanse samenleving belichten.’

Waarom koos je ervoor de serie juist in Rio te maken?

“Ik wilde eerst een programma over heel Brazilië maken. In oktober zijn hier verkiezingen, er staat veel op het spel. Maar het land is zo groot. En alle zaken die er spelen, spelen ook in Rio. Het is een unieke stad. Enerzijds is de manier van leven hier heel vrij, tegelijkertijd is het rechtsconservatisme enorm in opmars. Daarnaast is het klassenverschil dat Brazilië kenmerkt hier heel zichtbaar. Er zijn prachtige stranden en moderne stadswijken waar het geweldig toeven is, maar ook krottenwijken – favela’s – waar elke dag doden vallen. Beide horen bij de stad. Ik kan in Rio alle kanten van de Braziliaanse samenleving belichten.”

Waarom staat er zoveel op het spel?

“Net als in veel andere Latijns-Amerikaanse landen wisselen in Brazilië linkse en rechtse regeringen elkaar af. Er zit nu een linkse president, Lula. Hij volgde vier jaar geleden de rechtse president Bolsonaro op, die nu in de gevangenis zit voor een vermeende couppoging. Diens zoon Flavio is nu de rechtse kandidaat. Hij maakt goede kans de nieuwe president te worden. Veiligheid en criminaliteit zijn grote thema’s hier, drugskartels hebben veel macht. Links heeft daar geen goed antwoord op. Rechts wil die daarentegen keihard aanpakken en megagevangenissen bouwen, zoals bijvoorbeeld in El Salvador al gebeurt. Lula heeft veel voor de armen gedaan, maar een deel van zijn oude aanhangers overweegt op Bolsonaro te stemmen. Favelabewoners die ik sprak, zeggen: ‘De drugskartels onderdrukken ons ook.’”

Het is voor veel mensen het eerste waaraan ze denken bij Rio: een gevaarlijke stad. Hoe ervaar jij dat?

“Het ging lang goed, tot vorig jaar. Ik was met vrienden in het centrum bij het carnaval. Op klaarlichte dag sloot een groep jongens ons in, we konden geen kant op. Met geweld werd aan mijn tas getrokken, mijn oorbellen werden uit mijn oren gerukt. Een vriend brak zijn heup toen hij in elkaar werd getrapt. Ze namen alles mee: telefoons, creditcards… Vrienden die ik erover vertelde, waren niet verbaasd. ‘Je hoort er nu echt bij’, zeiden ze.”

In de serie zegt een inwoner: ‘Rio is niet voor amateurs.’ Beschouw je jezelf inmiddels als een professional?

“Omdat ik als correspondent op veel verschillende plekken kom, heb ik de stad goed leren kennen. Toen ik mijn contract bij RTL kwijtraakte, heb ik zelfs een tijdje noodgedwongen in een favela gewoond. Ik wilde graag in Rio blijven en vanwege het WK voetbal in 2014 en de Olympische Spelen van 2016 waren die wijken veiliger gemaakt. Zo kreeg ik ook die kant van de stad te zien, ik schreef er columns over voor Het Parool. Ik zag dat er in de favela’s heel veel onderlinge solidariteit is. Veel buitenlanders komen niet verder dan de stranden van Copacabana en Ipanema. Toch verbaast Rio me elke keer weer, niets is hier wat het lijkt.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 36. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: