Voorafgaand aan de Olympische Winterspelen komt De reünie met een speciale uitzending waarin schaatsers praten over hun olympische herinneringen. Marianne Timmer is met drie gouden medailles de succesvolste van het stel.

Wat weet je nog van jouw eerste Olympische Spelen, in 1998 in Nagano?

“Ik vond het fantastisch; de Olympische Spelen zijn zo’n groots evenement. Als dertienjarig meisje zag ik Yvonne van Gennip drie keer goud winnen in Calgary. Ik wilde net als zij zijn. Naar Nagano leefde ik extra intensief toe, omdat ik eigenlijk vier jaar eerder in Hamar al had moeten starten: ik was officieel geplaatst, maar op het laatste moment besloot de schaatsbond dat ik niet zou gaan. Dat deed pijn. Tegelijkertijd gaf het me extra motivatie: ik moest nóg beter worden, zodat de bond voor de Spelen in Nagano echt niet meer om me heen zou kunnen.”

Verraste je jezelf daar?

“Zeker. Ik was niet de favoriet, maar alle puzzelstukjes vielen op de juiste plek. Ik won goud op de 1000 en 1500 meter in ideale races. Die ritten herinner ik me van begin tot eind; ik was compleet gefocust en hoorde het publiek op de tribunes totaal niet. Ik zat helemaal in mijn eigen kokertje.”

Op de dag af acht jaar later pakte je in Turijn opnieuw goud op de 1000 meter.

“19 februari, een bijzondere datum. Op 19 februari 1994 overleed mijn goede vriendin Renske Vellinga. Ze was onderweg om haar schaatsen te laten slijpen toen haar auto van de weg raakte en ze tegen een boom botste. Vier jaar en twaalf jaar na haar dood won ik precies op haar sterfdag olympisch goud. Nu zie ik dat als iets heel moois. Uiteindelijk was Renske er die keren bij, daar geloof ik in. Laat ik het zo zeggen: als mensen kunnen helpen van bovenaf, dan heeft zij me zeker een duwtje gegeven.” 

Tekst: Maarten van der Meer

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 5. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

In Brieven aan Hueting onderzoekt Erik Dijkstra ons duistere koloniale verleden. Centraal daarin staat de getuigenis van Indiëveteraan Joop Hueting over door Nederlanders begane oorlogsmisdaden in Indonesië.

Je maakt Per seconde wijzer een sportprogramma en regelmatig documentaires. Tegelijkertijd zeg je al jaren dat je het rustiger aan wil doen. Wat gaat er mis?

“Haha, dat lukt me maar niet. Het zijn allemaal heel verschillende dingen en ik vind die combinatie erg fijn. Ik ben historicus; daarom was deze documentaire over Indonesië geweldig om te maken. Ik houd veel van geschiedenis en dit is een onderwerp waar ik privé ook boeken over lees. Ik vind het een héél belangrijk onderwerp.”

Waarom?

“Indonesië is lang een blinde vlek geweest, ook voor mij. In de geschiedenislessen op de middelbare school en tijdens mijn studie ging het vooral over Oost-Europa, vanwege de val van de Muur. Pas sinds een jaar of tien ligt de focus meer op ons koloniale verleden. De rode draad van de serie is het verhaal van klokkenluider Joop Hueting. Ik was verbijsterd toen ik dat las. En als dat voor mij geldt, geldt dat vast voor meer mensen.”

Waarom vind je het belangrijk om zulke programma’s te maken?

“Sommige politieke partijen vinden dat we trots moeten zijn op ons koloniale verleden, maar het extreme geweld van eind jaren 40 paste in een patroon dat Nederland al drie eeuwen lang toepaste in Indonesië. Het is belangrijk dat mensen dat beseffen. Nederland heeft nu beloofd getroffen families in Indonesië compenseren. Ik sprak daar hoogbejaarde mensen die in pure armoede opgroeiden omdat hun vaders, de kostwinners, waren vermoord. Om in aanmerking te komen voor compensatie moeten ze allerlei papieren aanleveren; geboorteaktes, bewijs dat hun vaders zonder proces zijn gefusilleerd, enzovoorts. Het leger hield natuurlijk niet bij wie ze standrechtelijk doodschoten. Dus krijgen ze niets. Echt schandalig, het maakt me ongelooflijk kwaad. Het gaat in tegen alles waarvoor ik sta.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 4. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Bram de Graaf

Na een lang ziekbed is Floortje Dessing weer op televisie met een nieuw seizoen Floortje naar het einde van de wereld. ‘Ik ben zo blij dat ik nu weer mee mag doen.’

Anderhalf jaar moest je herstellen van je ziekbed. Is dat lastig voor iemand die zo van reizen houdt?

“Ik had endometriose, waarbij baarmoederslijmvlies zich nestelt op plekken waar dat niet moet. Uiteindelijk is tijdens een acht uur durende operatie een stuk van mijn lever, middenrif en rechterlong verwijderd. Ik miste het reizen niet, want ik was heel ziek en had pijn. Dan wil je alleen maar beter worden, en verder niks.”

Je bent genoeg hersteld om weer ‘Floortje naar het einde van de wereld’ te maken. Pak je het nu anders aan?

“Ik heb geleerd wat ‘slomer’ te reizen. Dat betekent dat ik meer tijd neem onderweg. Vroeger beukte ik gewoon door, nu ga ik drie dagen eerder naar een plek om te wennen aan het tijdsverschil. En normaal reis ik met alleen een cameraman. Nu is er een derde persoon mee, die me ondersteunt in het regelen en helpt met het sjouwen.”

Hoe is het om weer aan het werk te gaan?

“Dat ik dit weer kan doen, is een onbeschrijfelijk gevoel. En dingen liepen ook lekker. We waren op de Chathameilanden, een archipel achthonderd kilometer ten oosten van Nieuw-Zeeland. Er was slecht weer voorspeld. Maar de vier dagen dat we er waren scheen juist de zon. Alles klopte, daar kan ik intens gelukkig van worden.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 3. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

Angela Groothuizen is te gast bij Herman van der Zandt in De reünie. Ze ontmoet daarin deelnemers en collega’s uit het eerste seizoen van Wie is de Mol?, dat ze in 1999 presenteerde.

Wie ga je terugzien?

“In De reünie zit ik met de mensen met wie ik ruim 25 jaar geleden Wie is de Mol? heb opgezet. Het eerste seizoen speelde zich af in Australië, toen nog met onbekende Nederlanders. Er ging van alles ging mis. We hadden bijvoorbeeld een labyrint-spel bedacht in een korenveld. Zag er op beeld prachtig uit, met camera’s boven de doolhof. Uiteindelijk hebben we het toch moeten schrappen: in dat veld bleken vier van de gevaarlijkste diersoorten van Australië te leven. Het was de hele tijd aanpassen. Nu is Wie is de Mol? een geoliede machine, maar toen…”

En dan had je ook nog je dochtertjes bij je…

“We vertrokken in oktober 1999. Ik had een rotjaar achter de rug: mijn stem had het begeven, waardoor ik een theatertour moest afzeggen; mijn vader en mijn beste vriendin waren net overleden. En ik had die kleintjes. Toen de Avro me vroeg om naar Australië te gaan, besloot ik mijn oppas mee te nemen. Die meiden konden geen weken zonder mij en ik ook zeker niet zonder hen. Dat kostte me uiteindelijk ongeveer evenveel als ik met het programma verdiende, haha. Het was een intensieve, maar ontzettend leuke tijd.”

Toch ging je een paar jaar later niet leuk weg bij het programma.

“De Avro moest verjongen en ik was een vrouw van 45. Vervolgens gaven ze het programma aan Karel van de Graaf, die bijna tien jaar ouder was dan ik. Ach, ik heb er om gelachen. Ik kende Karel goed, we hebben nog een genoeglijke dag samen gehad waarin ik hem heb uitgelegd wat hem te wachten stond.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 1/2. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Bram de Graaf

Na 2021 is dit jaar de tweede keer dat Peter Pannekoek de oudejaarsconference mag doen. Daar is hij trots op. ‘Ik vind het een voorrecht om deel uit te maken van deze traditie.’

Wat heb je geleerd van je eerste oudejaarsconference, in 2021?

“Dat het geen enkel nut heeft hem een naam geven! Die show had de titel ‘Nieuw bloed’, maar iedereen noemde hem gewoon ‘de oudejaarsconference’. En dat het tot september duurt om te weten wat voor jaar het is. Dan pas zit je er diep genoeg in. Wat ik ook heb geleerd, is dat je politiek nieuws pas in december op waarde kunt schatten, dan weet je wat beklijft. Het was bijvoorbeeld een maand geleden nog groot nieuws dat informateur Hans Wijers was opgestapt, maar dat is inmiddels alweer weggezakt. Voor veel mensen voelt het nieuws uit december bepalend, omdat dat vers in hun geheugen ligt. Daar moet ik ook weer een beetje mee uitkijken: het is een oudejaarsconference, geen decemberconference.”

Was 2025 vanuit oudejaarsconference-oogpunt een goed jaar?

“Er gebeurde hartstikke veel in de wereld. Het was een intens, heftig jaar. Over de oorlog in Oekraïne zijn mensen redelijk eensgezind, maar de Gazaoorlog is een lastig onderwerp. Mensen die het opnemen voor de ene partij worden er meteen van beschuldigd dat ze de ander het liefst zouden uitroeien. Daar zit een totaal krankzinnige hoogspanning op. Het is dat ik de oudejaarsconference doe, anders had ik de krant ook wel eens weggelegd.”

Merk je bij de try-outs welk nieuws niet werkt?

“Donald Trump is een zwart gat voor komedie. Die man is zo extreem, hij is zijn eigen parodie. Als ik vorig jaar had gezegd: ‘Wat gaat Trump proberen… Groenland kopen?’ was dat een grappige overdrijving geweest, maar afgelopen jaar heeft hij écht geprobeerd Groenland te kopen. Mensen zijn sowieso murw gebeukt door bizar nieuws. Neem de voortvluchtige crimineel Bolle Jos, die een relatie én een kind heeft met de dochter van de president van Sierra Leone. Als ik dat vertel, zie ik mensen kijken: ‘O ja, wat een raar verhaal eigenlijk’. Er gebeurt zoveel raars, dat het niet meer als raar binnenkomt.”

Sta je op de schouders van oudejaarsconference-giganten als Wim Kan, Freek de Jonge en Youp van ’t Hek?

“Ik sta niet zozeer op hun schouders; ik voel het gewicht van een geweldige en prachtige traditie óp mijn schouders. In Nederland hebben we niet zoveel tradities. De molens zijn bijna verdwenen, we dragen geen klompen meer… Maar als een van de weinige landen ter wereld hebben wij een oudejaarsconference. Waarbij we op de bank zitten, de televisie aanzetten en kijken naar iemand die op humoristische manier het voorbije jaar doorneemt. Vervolgens gaan we fris een nieuw jaar in, als een culturele nieuwjaarduik. Ik vind het een voorrecht om deel uit te maken van die traditie.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 51/52. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer