Onze vrouw in Rio is een driedelige documentaire van correspondent Nina Jurna, over haar onstuimige en soms gevaarlijke standplaats Rio de Janeiro. ‘Hier kan ik de hele Braziliaanse samenleving belichten.’

Waarom koos je ervoor de serie juist in Rio te maken?

“Ik wilde eerst een programma over heel Brazilië maken. In oktober zijn hier verkiezingen, er staat veel op het spel. Maar het land is zo groot. En alle zaken die er spelen, spelen ook in Rio. Het is een unieke stad. Enerzijds is de manier van leven hier heel vrij, tegelijkertijd is het rechtsconservatisme enorm in opmars. Daarnaast is het klassenverschil dat Brazilië kenmerkt hier heel zichtbaar. Er zijn prachtige stranden en moderne stadswijken waar het geweldig toeven is, maar ook krottenwijken – favela’s – waar elke dag doden vallen. Beide horen bij de stad. Ik kan in Rio alle kanten van de Braziliaanse samenleving belichten.”

Waarom staat er zoveel op het spel?

“Net als in veel andere Latijns-Amerikaanse landen wisselen in Brazilië linkse en rechtse regeringen elkaar af. Er zit nu een linkse president, Lula. Hij volgde vier jaar geleden de rechtse president Bolsonaro op, die nu in de gevangenis zit voor een vermeende couppoging. Diens zoon Flavio is nu de rechtse kandidaat. Hij maakt goede kans de nieuwe president te worden. Veiligheid en criminaliteit zijn grote thema’s hier, drugskartels hebben veel macht. Links heeft daar geen goed antwoord op. Rechts wil die daarentegen keihard aanpakken en megagevangenissen bouwen, zoals bijvoorbeeld in El Salvador al gebeurt. Lula heeft veel voor de armen gedaan, maar een deel van zijn oude aanhangers overweegt op Bolsonaro te stemmen. Favelabewoners die ik sprak, zeggen: ‘De drugskartels onderdrukken ons ook.’”

Het is voor veel mensen het eerste waaraan ze denken bij Rio: een gevaarlijke stad. Hoe ervaar jij dat?

“Het ging lang goed, tot vorig jaar. Ik was met vrienden in het centrum bij het carnaval. Op klaarlichte dag sloot een groep jongens ons in, we konden geen kant op. Met geweld werd aan mijn tas getrokken, mijn oorbellen werden uit mijn oren gerukt. Een vriend brak zijn heup toen hij in elkaar werd getrapt. Ze namen alles mee: telefoons, creditcards… Vrienden die ik erover vertelde, waren niet verbaasd. ‘Je hoort er nu echt bij’, zeiden ze.”

In de serie zegt een inwoner: ‘Rio is niet voor amateurs.’ Beschouw je jezelf inmiddels als een professional?

“Omdat ik als correspondent op veel verschillende plekken kom, heb ik de stad goed leren kennen. Toen ik mijn contract bij RTL kwijtraakte, heb ik zelfs een tijdje noodgedwongen in een favela gewoond. Ik wilde graag in Rio blijven en vanwege het WK voetbal in 2014 en de Olympische Spelen van 2016 waren die wijken veiliger gemaakt. Zo kreeg ik ook die kant van de stad te zien, ik schreef er columns over voor Het Parool. Ik zag dat er in de favela’s heel veel onderlinge solidariteit is. Veel buitenlanders komen niet verder dan de stranden van Copacabana en Ipanema. Toch verbaast Rio me elke keer weer, niets is hier wat het lijkt.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 36. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst:

Pieter Derks debuteert in Wolven als presentator, al ziet de 41-jarige komiek zichzelf liever als toeschouwer en commentator van dit psychologische spel. ‘Wij staan aan de kant van de kijker.’ 

Wat maakt ‘Wolven’ zo speciaal?

“Wat ik heel leuk vind aan Wolven is dat de nadruk niet zozeer ligt op onderlinge haat en nijd, maar op het psychologische aspect. Dertien individuen komen samen op een afgelegen locatie en moeten als groep ontdekken wie de waarheid spreekt. De spanning en sensatie zitten in de vraag wie te vertrouwen is en hoe vreselijk het mis kan gaan als je de verkeerde afwegingen maakt.”

Is vooraf al duidelijk wie de Wolven zijn?

“Nee, dat wordt pas in de eerste aflevering geheel willekeurig bepaald: de deelnemers ontdekken hun rol en dan begint het spel direct. Ook voor de kijker, want het is niet meteen duidelijk wie te vertrouwen is. Zelfs de Wolven weten het niet van elkaar, dat blijkt pas gaandeweg als ze moeten besluiten wie van de burgers ze gaan verslinden.”

Waarom de mix tussen bekende en onbekende deelnemers?  

“Dit gezelschap is specifiek uitgezocht op wat ze kunnen. Ze hebben allemaal een expertise die hen geknipt maakt voor dit psychologische spel. Van een strafrechtadvocaat en een lichaamstaalexpert tot een factchecker, een hypnotiseur en een misdaadjournalist. Iedereen heeft z’n eigen manier van kijken. Daardoor maakt het niet echt uit of je iedereen al kent, het wordt direct duidelijk wie ze zijn en waarom ze er zijn.”  

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 34/35. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jef Willemsen

Triviant is terug met Anniko van Santen. De presentatrice is quizfanaat en won De slimste mens, maar is vooral bekend van het serieuze Opsporing verzocht. ‘Weten kijkers wel dat ik kan lachen?’

‘Triviant’ was bijna twintig jaar van tv. Hoe hebben jullie het afgestoft?   

“De basis blijven gewoon de feitjes. Dat was het en dat mag niet veranderen. Maar visueel ziet het er wel compleet anders uit.  Het is een enorm decor met een ledvloer waarop de spelers als pionnen rondlopen.  Ik was eerst een beetje bang dat het daardoor te veel Ren je rot zou worden, maar het is totaal niet kinderachtig. Het werkt juist heel goed dat ze fysiek langs elkaar lopen en zien: ‘Hé, jij staat een vak verder dan ik.’  Verder is het spel een stuk strategischer dan vroeger.”   

Hoe dan?   

“De kandidaten kunnen elkaar blokkeren of terugzetten en soms kiezen in welk thema ze een vraag krijgen.  In het slotspel speelt strategie ook een grote rol. Ik hoorde als het ware de hersens kraken als ze nadachten wat tactisch het slimst zou zijn. BN’ers die normaal gesproken poeslieve engeltjes zijn, werden plots bloedfanatiek. Die wilden kost wat kost dagwinnaar worden.  Elke dag is er zo’n winnaar en na vijf weken hebben we er 25 die meedoen aan de finaleweek.”  

Met welke BN’ers begin je?  

“In de eerste aflevering zijn dat econoom Peter Hein van Mulligen, actrice Marian Mudder, liedjesschrijver Diederick Ensink, acteur Nabil Aoulad Ayad en Joyce Boverhuis van het EenVandaag-opiniepanel.  We hebben gezocht naar mensen waarvan we dachten dat ze veel wisten. Het is voor niemand leuk als ze niets goed hebben. Niet voor de kijkers en niet voor de deelnemers.”  

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 32/33. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer

Marlijn Weerdenburg kampeert al haar hele leven. Daarom past We zijn er bijna! ook zo goed bij haar. Ze volgt Martine van Os op als presentatrice van het reisprogramma.

Hoe vond je het dat je ‘We zijn er bijna!’ mocht gaan presenteren?

“Bijzonder, maar ook spannend. Ik volg Martine van Os op, die het veertien jaar heeft gedaan. Dat deed ze heel goed, ze is niet voor niets enorm geliefd bij de kijkers. Ik had dus behoorlijk grote schoenen te vullen. Dat was absoluut geen straf, omdat ik zo dol op kamperen ben. Martine droeg het stokje persoonlijk aan me over. Het belangrijkste voor mij was dat ik voelde dat ze het me echt gunde. Ze zei: ‘Ik heb vertrouwen in je.’ En ze gaf me een goede tip: ‘Het is een programma waarin je als maker heel erg kan meedenken en meewerken, dus pak die vrijheid.’ Dat heb ik gedaan. Ik vond het heerlijk om mijn eigen intuïtie te gebruiken.”

44 dagen met 42 kampeerders: ga er maar aan staan…

“Ja, zes weken is een hele tijd. Ik heb iedereen goed leren kennen, en zij mij ook. Want er zijn ook heel veel momenten dat we níet gefilmd worden. Dan ben ik gewoon onderdeel van de groep. Even samen koffiedrinken, met elkaar kletsen: we maakten samen van alles mee. Ik probeerde een vlieg op de muur te zijn en volgde de kampeerders in hun ritme. Ik merkte al snel dat ze echt hun eigen ding durfden te doen. Toen wist ik: ik doe het goed.”

Welke verhalen zijn je het meest bijgebleven?

“Er waren twee mannen die allebei een aantal jaar geleden hun vrouw waren verloren. Adri’s vrouw is van de trap gevallen terwijl ze haar kleinkind naar beneden tilde en op haar hoofd terechtgekomen. Mijn moeder is ook plotseling overleden, dus daarin vonden we elkaar. Ik vond het heel mooi om te zien hoe Adri er alles aan deed om zijn leven weer op de rails te krijgen. Ook het verhaal van Jan raakte me. Zijn vrouw had MS. De laatste tien jaar van haar leven heeft hij voor haar gezorgd. Hij had hun camper zo laten inrichten dat zij in haar rolstoel toch mee kon. En nu was hij dus alleen op pad. Met de vraag: hoe bouw ik mijn leven opnieuw op? Ik zag in beide mannen mijn vader terug; dat kwam af en toe heel dichtbij.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 30/31. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Eveline Helmink

Tijdens de Nijmeegse 4Daagse presenteert Sosha Duysker Het gevoel van de Vierdaagse. Wandelaars vertellen haar wat hen in beweging zet en wie ze onderweg meedragen, fysiek of in gedachten.

Dankzij Het gevoel van de Vierdaagse kunnen kijkers vanuit hun huiskamer meeleven met de ruim 45.000 wandelaars die deelnemen aan het grootste wandelevenement van Nederland. Dat is al twintig jaar de kracht van het programma. Samen met Herman van der Zandt is Sosha Duysker vier dagen lang langs de route te vinden.

Dit wordt je vijfde 4Daagse. Wat is je van de eerste keer bijgebleven?

“Ik was nieuwsgierig: wie is er nou zo gek om vier dagen achter elkaar 30, 40 of 50 kilometer te gaan lopen? Wat brengt al die mensen op de been? Want het is echt niet niets. Toen ik langs de route stond, kon ik de sfeer en de saamhorigheid echt voelen. Die eerste keer is me zo goed bevallen dat ik er elk jaar weer naar uitkijk.”

Wat maakt dit evenement zo bijzonder?

“De wandelaars zijn allemaal individuen, op een eigen stel benen of wielen. Samen vormen ze als het ware één pulserend orgaan dat over de wegen slingert. Mensen slepen elkaar erdoorheen. Ik ken geen enkel ander evenement in Nederland met dit karakter. De fysieke prestatie lijkt bijna ondergeschikt. De 4Daagse gaat over doorzetten, verlies, afscheid, liefde en vriendschap, over mensen die zichzelf tegenkomen. Het is bijna een kruistocht in afritsbroek.”

Zijn er deelnemers die je zijn bijgebleven?

“Er komt meteen een man in mijn gedachten op. Hij zat uitgeput in de berm en ik was nieuwsgierig naar zijn verhaal. Hij vertelde dat hij de 4Daagse al vaak had gelopen. Ik vroeg: ‘Dan heb je het toch bewezen, dan hoef je toch niet meer’? Hij legde uit dat hij de 4Daagse ooit had leren kennen als een plek waar iedereen een winnaar is. Toen hij de allereerste keer over de finish liep, voelde hij dat ook echt zo. Dat gevoel zorgde ervoor dat hij hem elk jaar weer wilde uitlopen. Dat vond ik heel bijzonder.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 26/27. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Eveline Helmink