Het hele seizoen is Femke Kok al een klasse apart op de korte afstanden. Olympisch goud op de 500 meter in Milaan lijkt dus bijna een zekerheid. ‘Maar ik probeer te genieten van elk moment.’

Hoe kijk je terug op de afgelopen maanden?

“Het is echt een achtbaan geweest. Het is natuurlijk heel mooi en ik ben superblij met wat ik allemaal gepresteerd heb en hoe het tot nu toe gegaan is. Het wereldrecord dat ik in Salt Lake City reed, was een droom die uitkwam. Ik had niet verwacht dat dat zoveel zou losmaken. Ik krijg nu heel veel berichten van mensen die meeleven, die vertellen dat ze stonden te springen of zelfs moesten huilen. Dat vind ik heel mooi, maar het is een olympisch seizoen: de Spelen zijn mijn grootste doel.”

Ben je daar dan het hele seizoen al mee bezig?

“Natuurlijk zitten de Olympische Spelen in mijn hoofd. Aan de andere kant probeer ik van elk moment te genieten. Toen ik dat wereldrecord reed, zei onze coach Dennis van der Gun dat iedereen zo intensief met de Spelen bezig is dat we soms vergeten wat we al bereikt hebben. Dus als ik iets moois presteer, probeer ik daar altijd van te genieten. Daarom wil ik ook nog niet al te veel met de Spelen bezig zijn. Ik weet wel een beetje wat me te wachten staat, al heb ik nog nooit normale Olympische Spelen meegemaakt. De vorige keer was het in coronatijd, zonder publiek op de tribunes. Dat was heel apart om mee te maken. In Milaan zal dat heel anders zijn.”

Je geniet zichtbaar van het schaatsen. Wat maakt die sport voor jou uiteindelijk zo leuk?

“Het is mooi dat ik me als schaatser kan blijven ontwikkelen, want mijn techniek is nooit perfect. Met zoiets kan ik elke dag bezig zijn en daar haal ik heel veel plezier uit. Daarom vind ik het een supermooie sport. Het is ook heel afwisselend: in de zomer doen we heel andere dingen dan in de winter. We zijn niet alleen bezig met schaatsen, maar doen daarbuiten ook andere sporten: hardlopen, atletiektraining en wielrennen. Voor de afwisseling vind ik dat heel leuk. En ik probeer altijd het beste uit mezelf te halen.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 7. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Johan Boef

Mark Tuitert weet waar hij het over heeft als schaatsanalist bij de Olympische Spelen. Hij was er driemaal, kent de spanning en weet wat de toppers meemaken. Wat verwacht hij van Milaan 2026?

Op de Winterspelen van Peking wonnen de Nederlanders zeventien medailles. Worden de Spelen van Milaan net zo’n groot succes voor Oranje?

“Wel voor de vrouwen. Dat was de laatste edities zo en ik denk dat het weer gaat gebeuren. Er zijn twee verklaringen. Ten eerste is de concurrentie bij de vrouwen wereldwijd minder groot. Deze editie komt daar nog bij dat de mannen te maken hebben met een absolute wereldtopper: de Amerikaan Jordan Stolz. Zonder hem waren de kansen voor Jenning de Boo en Joep Wennemars een stuk groter. Maar misschien ben ik te pessimistisch, ik kijk enorm uit naar hun strijd.”

Waarom is Nederland bij de mannen geen favoriet op de lange afstanden?

“De buitenlanders hebben de 5000 en, met name, de 10.000 meter ontdekt. Dat is het Nils van der Poel-effect. Deze Zweedse schaatser won op de vorige Spelen goud op die afstanden met heel veel en heel specifieke duurtraining. Andere schaatsers hebben die aanpak omarmd.”

Als deelnemer aan de Spelen in Turijn ben jij ervaringsdeskundige. Krijgen sporters in Italië alleen maar spaghetti?

“Haha nee, het is niet zo dat je in Milaan alleen pasta krijgt en in Rusland koude bietensoep. In die olympische dorpen heb je alles, zelfs hamburgers voor wie dat graag wil. Nederland is op dat punt vooruitstrevend: zij nemen ook nog eigen koks mee, en bijvoorbeeld ook speciale matrassen of langere bedden voor sporters die dat nodig hebben.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 6. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer

Voorafgaand aan de Olympische Winterspelen komt De reünie met een speciale uitzending waarin schaatsers praten over hun olympische herinneringen. Marianne Timmer is met drie gouden medailles de succesvolste van het stel.

Wat weet je nog van jouw eerste Olympische Spelen, in 1998 in Nagano?

“Ik vond het fantastisch; de Olympische Spelen zijn zo’n groots evenement. Als dertienjarig meisje zag ik Yvonne van Gennip drie keer goud winnen in Calgary. Ik wilde net als zij zijn. Naar Nagano leefde ik extra intensief toe, omdat ik eigenlijk vier jaar eerder in Hamar al had moeten starten: ik was officieel geplaatst, maar op het laatste moment besloot de schaatsbond dat ik niet zou gaan. Dat deed pijn. Tegelijkertijd gaf het me extra motivatie: ik moest nóg beter worden, zodat de bond voor de Spelen in Nagano echt niet meer om me heen zou kunnen.”

Verraste je jezelf daar?

“Zeker. Ik was niet de favoriet, maar alle puzzelstukjes vielen op de juiste plek. Ik won goud op de 1000 en 1500 meter in ideale races. Die ritten herinner ik me van begin tot eind; ik was compleet gefocust en hoorde het publiek op de tribunes totaal niet. Ik zat helemaal in mijn eigen kokertje.”

Op de dag af acht jaar later pakte je in Turijn opnieuw goud op de 1000 meter.

“19 februari, een bijzondere datum. Op 19 februari 1994 overleed mijn goede vriendin Renske Vellinga. Ze was onderweg om haar schaatsen te laten slijpen toen haar auto van de weg raakte en ze tegen een boom botste. Vier jaar en twaalf jaar na haar dood won ik precies op haar sterfdag olympisch goud. Nu zie ik dat als iets heel moois. Uiteindelijk was Renske er die keren bij, daar geloof ik in. Laat ik het zo zeggen: als mensen kunnen helpen van bovenaf, dan heeft zij me zeker een duwtje gegeven.” 

Tekst: Maarten van der Meer

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 5. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

In Brieven aan Hueting onderzoekt Erik Dijkstra ons duistere koloniale verleden. Centraal daarin staat de getuigenis van Indiëveteraan Joop Hueting over door Nederlanders begane oorlogsmisdaden in Indonesië.

Je maakt Per seconde wijzer een sportprogramma en regelmatig documentaires. Tegelijkertijd zeg je al jaren dat je het rustiger aan wil doen. Wat gaat er mis?

“Haha, dat lukt me maar niet. Het zijn allemaal heel verschillende dingen en ik vind die combinatie erg fijn. Ik ben historicus; daarom was deze documentaire over Indonesië geweldig om te maken. Ik houd veel van geschiedenis en dit is een onderwerp waar ik privé ook boeken over lees. Ik vind het een héél belangrijk onderwerp.”

Waarom?

“Indonesië is lang een blinde vlek geweest, ook voor mij. In de geschiedenislessen op de middelbare school en tijdens mijn studie ging het vooral over Oost-Europa, vanwege de val van de Muur. Pas sinds een jaar of tien ligt de focus meer op ons koloniale verleden. De rode draad van de serie is het verhaal van klokkenluider Joop Hueting. Ik was verbijsterd toen ik dat las. En als dat voor mij geldt, geldt dat vast voor meer mensen.”

Waarom vind je het belangrijk om zulke programma’s te maken?

“Sommige politieke partijen vinden dat we trots moeten zijn op ons koloniale verleden, maar het extreme geweld van eind jaren 40 paste in een patroon dat Nederland al drie eeuwen lang toepaste in Indonesië. Het is belangrijk dat mensen dat beseffen. Nederland heeft nu beloofd getroffen families in Indonesië compenseren. Ik sprak daar hoogbejaarde mensen die in pure armoede opgroeiden omdat hun vaders, de kostwinners, waren vermoord. Om in aanmerking te komen voor compensatie moeten ze allerlei papieren aanleveren; geboorteaktes, bewijs dat hun vaders zonder proces zijn gefusilleerd, enzovoorts. Het leger hield natuurlijk niet bij wie ze standrechtelijk doodschoten. Dus krijgen ze niets. Echt schandalig, het maakt me ongelooflijk kwaad. Het gaat in tegen alles waarvoor ik sta.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 4. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Bram de Graaf

Na een lang ziekbed is Floortje Dessing weer op televisie met een nieuw seizoen Floortje naar het einde van de wereld. ‘Ik ben zo blij dat ik nu weer mee mag doen.’

Anderhalf jaar moest je herstellen van je ziekbed. Is dat lastig voor iemand die zo van reizen houdt?

“Ik had endometriose, waarbij baarmoederslijmvlies zich nestelt op plekken waar dat niet moet. Uiteindelijk is tijdens een acht uur durende operatie een stuk van mijn lever, middenrif en rechterlong verwijderd. Ik miste het reizen niet, want ik was heel ziek en had pijn. Dan wil je alleen maar beter worden, en verder niks.”

Je bent genoeg hersteld om weer ‘Floortje naar het einde van de wereld’ te maken. Pak je het nu anders aan?

“Ik heb geleerd wat ‘slomer’ te reizen. Dat betekent dat ik meer tijd neem onderweg. Vroeger beukte ik gewoon door, nu ga ik drie dagen eerder naar een plek om te wennen aan het tijdsverschil. En normaal reis ik met alleen een cameraman. Nu is er een derde persoon mee, die me ondersteunt in het regelen en helpt met het sjouwen.”

Hoe is het om weer aan het werk te gaan?

“Dat ik dit weer kan doen, is een onbeschrijfelijk gevoel. En dingen liepen ook lekker. We waren op de Chathameilanden, een archipel achthonderd kilometer ten oosten van Nieuw-Zeeland. Er was slecht weer voorspeld. Maar de vier dagen dat we er waren scheen juist de zon. Alles klopte, daar kan ik intens gelukkig van worden.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 3. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer