Het nieuwe seizoen van Wie is de Mol? speelt zich af in Tanzania. Eveline Stallaart is een van de deelnemers. ‘De cultuur van het land komt heel mooi naar voren in de opdrachten.’

Hoe hield je jouw deelname geheim voor de omgeving?

“Mijn man was mijn vertrouwenspersoon, We gebruikten het codewoord ‘Tessa’ voor Mol-gerelateerde zaken. Niemand keek gek op als ik ‘Ik moet even met Tessa bellen’ of ‘Ik moet morgen iets opnemen met Tessa’ tegen hem zei. Mijn omgeving vertelde ik dat ik bezig was met een documentaire. Omdat veel mensen docu’s niet zo interessant vinden, vroegen ze dan niet door.”

Wat is het grote verschil tussen ‘Wie is de Mol?’ kijken en daadwerkelijk meedoen?

“Het is in het echt nog overweldigender dan op tv. Ik besefte dat ik letterlijk in het spel stond waarnaar ik altijd heb gekeken. Het is haast een militaire operatie om Wie is de Mol? te maken; er werken zoveel mensen aan mee, en de opdrachten zijn zo groots. Het programma speelt zich vaak grotendeels in steden af. Die slaan we dit seizoen zeker niet over, maar we trekken ook in jeeps door de ongerepte natuur. Ik vond de Tanzanianen lief en innemend. En de cultuur van het land komt heel mooi naar voren in de opdrachten.”

Wat is de kracht van het programma?

“Veel soortgelijke programma’s zijn op de persoon gericht: mensen aanpakken en afbreken om ze zo uit het spel te wippen. Wie is de Mol? is anders. Het is een sympathiek programma. Kandidaten hoeven geen vuil spel te spelen. Alle kandidaten pakken het op hun eigen manier aan. En ik vind de opdrachten die de makers bedenken zo ingenieus; de onverwachte wendingen die erin zitten, de aanwijzingen die ze erin verstopt hebben. De nieuwsgierigheid van de kijker wordt aan alle kanten geprikkeld, daarom blijft het boeien.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 9. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

In het negende seizoen van Kopen zonder kijken nemen wisselende gastpresentatoren de rol van Martijn Krabbé over. Deze zes ingrediënten zorgen er volgens stylist Roos Reedijk voor dat het programma blijft werken.

Spanning

“Kopen zonder kijken is geen standaard woonprogramma. Het heeft de spanning van de zoektocht, de verbouwing en de uiteindelijke onthulling, maar het verhaal van de deelnemers is de rode draad. Daarom kijken we bij de selectie heel bewust naar wie onze hulp écht het best kan gebruiken. We halen de krenten uit de pap, zeker omdat er voorheen kritiek was dat de nadruk te veel zou liggen op jonge, heteroseksuele koppels.”

Ontwikkeling

“Het programma ontwikkelt mee met de huizenmarkt, dat is een van de redenen van het succes. Toen we in 2019 begonnen, was de insteek: ‘Wie is er zo gek om ongezien een huis te kopen?’ Toen de woningmarkt oververhit raakte, veranderde dat in: ‘We zijn al jaren tevergeefs op zoek, misschien lukt het Kopen zonder kijken wél?’ Inmiddels is een huis vinden nog ingewikkelder geworden; zo zijn de jarendertigwoningen waarop iedereen zo gebrand is amper nog te krijgen. Wat doen mensen dan? Daar spelen we ook op in.”

Eigenheid

“Natuurlijk werken we met sponsoren, maar bij de inrichting zijn de wensen van de deelnemers altijd leidend. Toch denk ik ook verder en daag ik waar nodig uit: kuddegedrag ligt al snel op de loer, mensen hebben de neiging te kiezen voor wat ze bij anderen zien. Terwijl voor mij de hoofdvraag altijd is: ‘Wat maakt jouw huis nou echt jóúw huis?’ Dat wordt steeds lastiger; tegenwoordig zijn mensen niet meer zo gehecht aan spullen. Ze kiezen makkelijker voor iets nieuws

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 8. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jef Willemsen

Het hele seizoen is Femke Kok al een klasse apart op de korte afstanden. Olympisch goud op de 500 meter in Milaan lijkt dus bijna een zekerheid. ‘Maar ik probeer te genieten van elk moment.’

Hoe kijk je terug op de afgelopen maanden?

“Het is echt een achtbaan geweest. Het is natuurlijk heel mooi en ik ben superblij met wat ik allemaal gepresteerd heb en hoe het tot nu toe gegaan is. Het wereldrecord dat ik in Salt Lake City reed, was een droom die uitkwam. Ik had niet verwacht dat dat zoveel zou losmaken. Ik krijg nu heel veel berichten van mensen die meeleven, die vertellen dat ze stonden te springen of zelfs moesten huilen. Dat vind ik heel mooi, maar het is een olympisch seizoen: de Spelen zijn mijn grootste doel.”

Ben je daar dan het hele seizoen al mee bezig?

“Natuurlijk zitten de Olympische Spelen in mijn hoofd. Aan de andere kant probeer ik van elk moment te genieten. Toen ik dat wereldrecord reed, zei onze coach Dennis van der Gun dat iedereen zo intensief met de Spelen bezig is dat we soms vergeten wat we al bereikt hebben. Dus als ik iets moois presteer, probeer ik daar altijd van te genieten. Daarom wil ik ook nog niet al te veel met de Spelen bezig zijn. Ik weet wel een beetje wat me te wachten staat, al heb ik nog nooit normale Olympische Spelen meegemaakt. De vorige keer was het in coronatijd, zonder publiek op de tribunes. Dat was heel apart om mee te maken. In Milaan zal dat heel anders zijn.”

Je geniet zichtbaar van het schaatsen. Wat maakt die sport voor jou uiteindelijk zo leuk?

“Het is mooi dat ik me als schaatser kan blijven ontwikkelen, want mijn techniek is nooit perfect. Met zoiets kan ik elke dag bezig zijn en daar haal ik heel veel plezier uit. Daarom vind ik het een supermooie sport. Het is ook heel afwisselend: in de zomer doen we heel andere dingen dan in de winter. We zijn niet alleen bezig met schaatsen, maar doen daarbuiten ook andere sporten: hardlopen, atletiektraining en wielrennen. Voor de afwisseling vind ik dat heel leuk. En ik probeer altijd het beste uit mezelf te halen.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 7. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Johan Boef

Mark Tuitert weet waar hij het over heeft als schaatsanalist bij de Olympische Spelen. Hij was er driemaal, kent de spanning en weet wat de toppers meemaken. Wat verwacht hij van Milaan 2026?

Op de Winterspelen van Peking wonnen de Nederlanders zeventien medailles. Worden de Spelen van Milaan net zo’n groot succes voor Oranje?

“Wel voor de vrouwen. Dat was de laatste edities zo en ik denk dat het weer gaat gebeuren. Er zijn twee verklaringen. Ten eerste is de concurrentie bij de vrouwen wereldwijd minder groot. Deze editie komt daar nog bij dat de mannen te maken hebben met een absolute wereldtopper: de Amerikaan Jordan Stolz. Zonder hem waren de kansen voor Jenning de Boo en Joep Wennemars een stuk groter. Maar misschien ben ik te pessimistisch, ik kijk enorm uit naar hun strijd.”

Waarom is Nederland bij de mannen geen favoriet op de lange afstanden?

“De buitenlanders hebben de 5000 en, met name, de 10.000 meter ontdekt. Dat is het Nils van der Poel-effect. Deze Zweedse schaatser won op de vorige Spelen goud op die afstanden met heel veel en heel specifieke duurtraining. Andere schaatsers hebben die aanpak omarmd.”

Als deelnemer aan de Spelen in Turijn ben jij ervaringsdeskundige. Krijgen sporters in Italië alleen maar spaghetti?

“Haha nee, het is niet zo dat je in Milaan alleen pasta krijgt en in Rusland koude bietensoep. In die olympische dorpen heb je alles, zelfs hamburgers voor wie dat graag wil. Nederland is op dat punt vooruitstrevend: zij nemen ook nog eigen koks mee, en bijvoorbeeld ook speciale matrassen of langere bedden voor sporters die dat nodig hebben.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 6. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer

Voorafgaand aan de Olympische Winterspelen komt De reünie met een speciale uitzending waarin schaatsers praten over hun olympische herinneringen. Marianne Timmer is met drie gouden medailles de succesvolste van het stel.

Wat weet je nog van jouw eerste Olympische Spelen, in 1998 in Nagano?

“Ik vond het fantastisch; de Olympische Spelen zijn zo’n groots evenement. Als dertienjarig meisje zag ik Yvonne van Gennip drie keer goud winnen in Calgary. Ik wilde net als zij zijn. Naar Nagano leefde ik extra intensief toe, omdat ik eigenlijk vier jaar eerder in Hamar al had moeten starten: ik was officieel geplaatst, maar op het laatste moment besloot de schaatsbond dat ik niet zou gaan. Dat deed pijn. Tegelijkertijd gaf het me extra motivatie: ik moest nóg beter worden, zodat de bond voor de Spelen in Nagano echt niet meer om me heen zou kunnen.”

Verraste je jezelf daar?

“Zeker. Ik was niet de favoriet, maar alle puzzelstukjes vielen op de juiste plek. Ik won goud op de 1000 en 1500 meter in ideale races. Die ritten herinner ik me van begin tot eind; ik was compleet gefocust en hoorde het publiek op de tribunes totaal niet. Ik zat helemaal in mijn eigen kokertje.”

Op de dag af acht jaar later pakte je in Turijn opnieuw goud op de 1000 meter.

“19 februari, een bijzondere datum. Op 19 februari 1994 overleed mijn goede vriendin Renske Vellinga. Ze was onderweg om haar schaatsen te laten slijpen toen haar auto van de weg raakte en ze tegen een boom botste. Vier jaar en twaalf jaar na haar dood won ik precies op haar sterfdag olympisch goud. Nu zie ik dat als iets heel moois. Uiteindelijk was Renske er die keren bij, daar geloof ik in. Laat ik het zo zeggen: als mensen kunnen helpen van bovenaf, dan heeft zij me zeker een duwtje gegeven.” 

Tekst: Maarten van der Meer

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 5. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.