Triviant is terug met Anniko van Santen. De presentatrice is quizfanaat en won De slimste mens, maar is vooral bekend van het serieuze Opsporing verzocht. ‘Weten kijkers wel dat ik kan lachen?’

‘Triviant’ was bijna twintig jaar van tv. Hoe hebben jullie het afgestoft?   

“De basis blijven gewoon de feitjes. Dat was het en dat mag niet veranderen. Maar visueel ziet het er wel compleet anders uit.  Het is een enorm decor met een ledvloer waarop de spelers als pionnen rondlopen.  Ik was eerst een beetje bang dat het daardoor te veel Ren je rot zou worden, maar het is totaal niet kinderachtig. Het werkt juist heel goed dat ze fysiek langs elkaar lopen en zien: ‘Hé, jij staat een vak verder dan ik.’  Verder is het spel een stuk strategischer dan vroeger.”   

Hoe dan?   

“De kandidaten kunnen elkaar blokkeren of terugzetten en soms kiezen in welk thema ze een vraag krijgen.  In het slotspel speelt strategie ook een grote rol. Ik hoorde als het ware de hersens kraken als ze nadachten wat tactisch het slimst zou zijn. BN’ers die normaal gesproken poeslieve engeltjes zijn, werden plots bloedfanatiek. Die wilden kost wat kost dagwinnaar worden.  Elke dag is er zo’n winnaar en na vijf weken hebben we er 25 die meedoen aan de finaleweek.”  

Met welke BN’ers begin je?  

“In de eerste aflevering zijn dat econoom Peter Hein van Mulligen, actrice Marian Mudder, liedjesschrijver Diederick Ensink, acteur Nabil Aoulad Ayad en Joyce Boverhuis van het EenVandaag-opiniepanel.  We hebben gezocht naar mensen waarvan we dachten dat ze veel wisten. Het is voor niemand leuk als ze niets goed hebben. Niet voor de kijkers en niet voor de deelnemers.”  

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 32/33. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer

Marlijn Weerdenburg kampeert al haar hele leven. Daarom past We zijn er bijna! ook zo goed bij haar. Ze volgt Martine van Os op als presentatrice van het reisprogramma.

Hoe vond je het dat je ‘We zijn er bijna!’ mocht gaan presenteren?

“Bijzonder, maar ook spannend. Ik volg Martine van Os op, die het veertien jaar heeft gedaan. Dat deed ze heel goed, ze is niet voor niets enorm geliefd bij de kijkers. Ik had dus behoorlijk grote schoenen te vullen. Dat was absoluut geen straf, omdat ik zo dol op kamperen ben. Martine droeg het stokje persoonlijk aan me over. Het belangrijkste voor mij was dat ik voelde dat ze het me echt gunde. Ze zei: ‘Ik heb vertrouwen in je.’ En ze gaf me een goede tip: ‘Het is een programma waarin je als maker heel erg kan meedenken en meewerken, dus pak die vrijheid.’ Dat heb ik gedaan. Ik vond het heerlijk om mijn eigen intuïtie te gebruiken.”

44 dagen met 42 kampeerders: ga er maar aan staan…

“Ja, zes weken is een hele tijd. Ik heb iedereen goed leren kennen, en zij mij ook. Want er zijn ook heel veel momenten dat we níet gefilmd worden. Dan ben ik gewoon onderdeel van de groep. Even samen koffiedrinken, met elkaar kletsen: we maakten samen van alles mee. Ik probeerde een vlieg op de muur te zijn en volgde de kampeerders in hun ritme. Ik merkte al snel dat ze echt hun eigen ding durfden te doen. Toen wist ik: ik doe het goed.”

Welke verhalen zijn je het meest bijgebleven?

“Er waren twee mannen die allebei een aantal jaar geleden hun vrouw waren verloren. Adri’s vrouw is van de trap gevallen terwijl ze haar kleinkind naar beneden tilde en op haar hoofd terechtgekomen. Mijn moeder is ook plotseling overleden, dus daarin vonden we elkaar. Ik vond het heel mooi om te zien hoe Adri er alles aan deed om zijn leven weer op de rails te krijgen. Ook het verhaal van Jan raakte me. Zijn vrouw had MS. De laatste tien jaar van haar leven heeft hij voor haar gezorgd. Hij had hun camper zo laten inrichten dat zij in haar rolstoel toch mee kon. En nu was hij dus alleen op pad. Met de vraag: hoe bouw ik mijn leven opnieuw op? Ik zag in beide mannen mijn vader terug; dat kwam af en toe heel dichtbij.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 30/31. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Eveline Helmink

Tijdens de Nijmeegse 4Daagse presenteert Sosha Duysker Het gevoel van de Vierdaagse. Wandelaars vertellen haar wat hen in beweging zet en wie ze onderweg meedragen, fysiek of in gedachten.

Dankzij Het gevoel van de Vierdaagse kunnen kijkers vanuit hun huiskamer meeleven met de ruim 45.000 wandelaars die deelnemen aan het grootste wandelevenement van Nederland. Dat is al twintig jaar de kracht van het programma. Samen met Herman van der Zandt is Sosha Duysker vier dagen lang langs de route te vinden.

Dit wordt je vijfde 4Daagse. Wat is je van de eerste keer bijgebleven?

“Ik was nieuwsgierig: wie is er nou zo gek om vier dagen achter elkaar 30, 40 of 50 kilometer te gaan lopen? Wat brengt al die mensen op de been? Want het is echt niet niets. Toen ik langs de route stond, kon ik de sfeer en de saamhorigheid echt voelen. Die eerste keer is me zo goed bevallen dat ik er elk jaar weer naar uitkijk.”

Wat maakt dit evenement zo bijzonder?

“De wandelaars zijn allemaal individuen, op een eigen stel benen of wielen. Samen vormen ze als het ware één pulserend orgaan dat over de wegen slingert. Mensen slepen elkaar erdoorheen. Ik ken geen enkel ander evenement in Nederland met dit karakter. De fysieke prestatie lijkt bijna ondergeschikt. De 4Daagse gaat over doorzetten, verlies, afscheid, liefde en vriendschap, over mensen die zichzelf tegenkomen. Het is bijna een kruistocht in afritsbroek.”

Zijn er deelnemers die je zijn bijgebleven?

“Er komt meteen een man in mijn gedachten op. Hij zat uitgeput in de berm en ik was nieuwsgierig naar zijn verhaal. Hij vertelde dat hij de 4Daagse al vaak had gelopen. Ik vroeg: ‘Dan heb je het toch bewezen, dan hoef je toch niet meer’? Hij legde uit dat hij de 4Daagse ooit had leren kennen als een plek waar iedereen een winnaar is. Toen hij de allereerste keer over de finish liep, voelde hij dat ook echt zo. Dat gevoel zorgde ervoor dat hij hem elk jaar weer wilde uitlopen. Dat vond ik heel bijzonder.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 26/27. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Eveline Helmink

Na zijn pensioen had Tom Dumoulin kortstondig een afkeer van de sport. Inmiddels is de liefde terug en is hij NOS-analist tijdens de Tour de France. ‘Het kan een gekkenhuis zijn.’

Je bent nu een flinke tijd gestopt. Hoe bevalt je nieuwe leven?

“Ik heb fantastische jaren gehad in het wielrennen en daar kijk ik met plezier op terug. Maar nu heb ik de regie terug over mijn eigen leven: er is plek voor dingen buiten het wielrennen en daar geniet ik van. Mijn wereld is veel groter geworden en ik voel meer rust. Zelfs al ben ik nu druk, ik voel altijd nog een beetje ruimte voor een gesprek als dit.”

Hoe druk is dat leven van een wielerprof?

“Tsja, hoe definieer je druk? Het leven van alle topsporters draait op een gegeven moment alleen maar om die sport. Dat is alles waar ze mee bezig zijn. Dag in, dag uit, 365 dagen per jaar. Het stopt niet als ze vijf uur lang getraind hebben. Daarna en daarvoor zijn ze met hun gewicht bezig, met herstellen, met eten, met de planning voor de komende dagen. Tijdens mijn carrière had ik eigenlijk nooit een rustige periode. Ik ging me steeds vaker afvragen of de sport me nog de voldoening opleverde die het de jaren daarvoor gaf. In 2022 besloot ik dat het niet meer zo was. Dat klinkt een stuk makkelijker dan ik het nu zeg: er ging een lange periode van twijfelen aan vooraf.”

Zijn er dingen die je mist aan je leven als wielerprof?

“Het was heel bijzonder om mijn lichaam en geest zo onder controle te hebben, mezelf zo sterk te krijgen dat ik met de allerbesten meekon in grote rondes en op WK’s. Die kick en die spanning mis ik weleens, dat extreme focussen op dat ene doel. En dat alle puzzelstukjes dan op hun plaats vallen en alles lukt: dat is een magisch gevoel.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 26/27. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer

In de eerste aflevering van een nieuwe reeks Kloostergasten geeft Jörgen Raymann zich over aan het ritme van de Abdij van Egmond. Met broeder Johannes voert hij mooie gesprekken. De conclusie? ‘Wij kunnen de wereld herscheppen.’

De dertien benedictijner-monniken die in de Abdij van Egmond wonen, kijken mondjesmaat televisie; in een theater of bioscoop komen ze eigenlijk nooit. De naam Jörgen Raymann – de cabaretier en presentator die voor het programma Kloostergasten drie dagen bij hen te gast is – deed bij de meesten dan ook geen belletje rinkelen. Al blijkt een van de monniken een groot fan te zijn van Tante Es, zijn bekendste typetje.

Broeder Johannes is prior van de Abdij van Egmond. Hij zag zijn gast, die van huis uit katholiek is, ‘landen’ in het klooster. “Meteen al bij de eerste viering gebeurde er iets met hem. Hij kreeg de zegen van de abt en ik zag dat dat hem raakte.” Jörgen vult aan: “Het voelde echt als: ik kan nu gaan slapen, er wordt over mij gewaakt.” Twee jaar geleden woonde hij voor het laatst een mis bij, met Pasen. “Ik zou wel weer vaker naar de kerk willen gaan, want ik mis de momenten van rust, van samen het geloof beleven. Ik hoop dat mijn ‘kerklust’ hier weer een beetje aangewakkerd wordt.”

Verharding

In de kloostertuin voert Jörgen gesprekken met broeder Johannes over zijn zorgen over de verharding van de samenleving, over de polarisatie. “In mijn show zeg ik: zoek de overeenkomsten met elkaar. Er is zoveel meer wat ons bindt dan wat ons scheidt. Misschien doe ik dat tegen beter weten in, misschien ben ik een dwaas.” Het antwoord van de prior is even opmerkelijk als treffend: “Blijf maar een dwaas.”

Johannes deelt de zorgen van zijn gast. Zorgvuldig formuleert hij een antwoord op diens vraag over de almachtigheid van God: “Als Hij almachtig is, waarom is er dan zoveel lijden in de wereld?” Johannes: “Ik denk dat Hij overal aanwezig is, maar God heeft ons wel nodig. Wij moeten de wereld mee-scheppen, herscheppen, zorgen voor mensen die lijden. Er gebeurt wat dat betreft ook heel veel moois, al hoor je daar weinig over in het nieuws.” Jörgen: “Ik zeg altijd: ‘Vroeger was ik een wereldverbeteraar, nu ben ik een omgevingsverbeteraar.’ Misschien moet ik het daarin zoeken.” Johannes knikt. “De plek waar je staat is heilige grond. Daar moet het gebeuren. Als we daar met open blik en open hart mensen tegemoet kunnen treden, zou de wereld er anders uitzien.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 24/25. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Kalien Blonden