In Floortje over de oceaan reist Floortje Dessing naar de andere kant van de wereld. Ze ontmoet mensen die zich inzetten voor de wereldzeeën. ‘Zij buigen iets groots en ingewikkelds om tot iets behapbaars

Waar komt die liefde voor de oceaan vandaan?

“Ik ben bijna aan het strand opgegroeid. Als kind leende ik al atlassen uit de bibliotheek. Ik nam ze mee naar mijn kamer en droomde eindeloos weg bij de kaarten en al die verbindende zeeën. Voor mijn Einde van de wereld-programma’s heb ik veel op zulke plekken vertoefd. Het is me steeds duidelijker geworden dat het niet goed gaat met de oceaan. In dit programma concentreer ik me op de Koraaldriehoek, het gebied tussen Indonesië, de Filipijnen en Papoea-Nieuw-Guinea.”

Waarom kies je voor die regio?

“Het gebied heeft een enorme biodiversiteit en is de kraamkamer van veel vissen. Er gebeurt veel en de oceaanproblematiek is in alles heel sterk. De eerste aflevering gaat bijvoorbeeld over plastic. In Nederland hebben we daar problemen mee, maar in Indonesië is het vele malen erger. Er is geen vuilnisophaalsysteem, dus verdwijnt alles in zee. En het vergaat niet, dus het blijft daar in die mooie oceaan.”

Hoe zorg je ervoor dat dat geen deprimerend verhaal wordt?

“We maken een programma over wat er wel goed gaat. Met bijzondere mensen die iets groots en ingewikkelds ombuigen tot iets behapbaars. Dat vind ik superinspirerend. Ik noem het entertainment met een boodschap. En dan positief gebracht, want ik word een beetje moe van alles wat niet goed gaat. Noem me een blij ei, maar ik zie inspirerende figuren die niet bij de pakken neerzitten en hun steentje bijdragen.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 44. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer

Het nieuwe programma Wat speelt er combineert improvisatietoneel met actualiteit. Presentator Patrick Lodiers leidt alles in goede banen. ‘We maken het met heel veel energie en plezier, en met een ontzettend leuke groep.’

Wat voor programma is ‘Wat speelt er’? 

“Het is een soort combinatie van De lama’s en Dit was het nieuws: improvisatietoneel dat op komische wijze inspeelt op de actualiteit. Ik wil het niet te veel met die programma’s vergelijken. Die zijn echt verankerd in het collectieve geheugen; Wat speelt er begint vanaf nul. We maken het met heel veel energie en plezier, en met een ontzettend leuke groep.” 

Die groep bestaat uit acht personen, onder wie René van Meurs, Katinka Polderman, Anniek Pheifer en Ruben van der Meer.  

“Elke aflevering spelen er vijf van die acht. We zijn al een tijdje aan het repeteren. Het clubje moet gesmeed worden, zorgen dat iedereen goed op elkaar ingespeeld raakt. Eerst in een repetitieruimte en sinds een paar weken met try-outs voor publiek. De try-outs en de opnames zijn in De Regentes in Den Haag, een schitterend theater in een voormalig zwembad. Om zo actueel mogelijk te blijven, nemen we afleveringen een dag voor de uitzending op.” 

Waren er bij de try-outs al magische momenten, dat je merkt: hé, dit werkt? 

“Bij de laatste try-out hadden we het over Mexx Meerdink, die onlangs debuteerde in het Nederlands elftal. Het gesprek kwam op zijn vader Martijn, die ook profvoetballer was. Ik vroeg aan de deelnemers: ‘Wat zou er uitkomen als je in de voetsporen van je vader of moeder zou treden?’ Daarop volgden prachtige verhalen en een fantastische improvisatiescène. Op zulke momenten moet ik ervoor zorgen dat de improvisatietalenten zo goed mogelijk kunnen spelen. Hen de juiste opdrachten geven en op tijd stoppen.” 

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 43. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

In het tweede seizoen van Leven tot het laatst wandelt Joris Linssen met mensen in de palliatieve fase én een naaste.

Wat is de meerwaarde van lopend interviewen?

“Tijdens het wandelen ontstaat een flow, een cadans. Je wordt er kalmer van. De gesprekken in Leven tot het laatst vinden plaats op de Veluwe. Een fijne, bosrijke omgeving. Natuur geeft rust; er is minder afleiding dan tijdens een stadswandeling als deze. En we lopen naast elkaar. Omdat we elkaar niet continu aankijken, is het voor de mensen die ik spreek makkelijker hun gevoelens te uiten. Zo ontstaan gesprekken die dieper gaan.”

Was dat dieper gaan de reden dat je ja zei?

“Dat, en het even simpele als ijzersterke format. Anita gaat wandelen met de patiënt en ik met een dierbare, of andersom. We starten aan verschillende kanten van de Veluwe en lopen elkaar tegemoet. Tijdens het lopen vertellen ze wat de ander voor hen betekent. Halverwege ontmoeten we het andere duo. Er hangt een emotionele lading in de lucht, omdat ze net intens over die ander hebben gesproken. Bij de ontmoeting lezen ze elkaar een brief voor: ‘Lieve mama, lieve zoon, lieve vriend…’ Daarbij trekken Anita en ik ons discreet terug. En staan we achter de camera onze tranen te bedwingen, omdat het zo ontroerend is.”

In je programma’s kom je direct tot de kern. Van ‘Taxi’ tot ‘Hello goodbye’ en nu ‘Leven tot het laatst’. Doe je dat ook in privégesprekken?

“Ja. Ik heb in de laatste fase van zijn leven diepe gesprekken gevoerd met mijn stiefvader Louis. Hij had parkinson, hartklachten en longklachten. Eigenlijk was hij op, maar het was een man met een enorme wil om te leven. Dat zat hem op dat moment in de weg. Louis kon het leven niet loslaten. Ik denk dat ik hem heb kunnen helpen door een pittig gesprek aan te gaan. ‘Je moet je overlevingsdrang uitzetten en het leven laten gaan.’ Dat was een heftig, maar belangrijk gesprek. Volgens mij is het goed om dingen bij naam te noemen. Uiteindelijk heeft Louis zijn naderende einde geaccepteerd. Het heeft onze band enorm verdiept in de periode die we nog hadden.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 42. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

De broer van Yvon Jaspers kreeg op zijn veertigste de diagnose parkinson. Het was de directe aanleiding voor Yvons persoonlijke zoektocht in de documentaire De boer, de broer, de zus en de ziekte. 

Wat wist je voor Willems diagnose over de ziekte van Parkinson?

“Best wel wat. Een oom en tante hebben het ook. De afgelopen ruim twintig jaar heeft onze familie bij hen gezien wat de ziekte doet. Het is een progressieve hersenziekte die ertoe leidt dat er steeds meer functies uitvallen. Dus toen mijn broer het ook bleek te hebben, zijn we ons allemaal kapotgeschrokken. Het is ongelooflijk verdrietig.”

Hoe ontdekte hij het?

“Hij had al een tijd klachten. Een muisarm, dacht hij. Je denkt natuurlijk geen seconde aan parkinson bij iemand van veertig. Eenmaal bij de neuroloog ging de diagnose razendsnel. Willem moest wat bewegingsoefeningen doen en binnen twee minuten was het duidelijk. Hij voedt in zijn eentje drie jonge kinderen op. Zijn vrouw leeft niet meer. Dat maakt het voor iedereen nog ingrijpender. Hoe moet dat in de toekomst?”

Wat is voor jou het ergste aan zijn situatie?

“De onzekerheid, niet weten hoe gezond hij over een jaar nog is. Mensen met parkinson leveren alleen maar in. Dat kunnen kleine dingen zijn, maar ook om de kracht in je linkerarm of je evenwicht. Dat is een eng idee. Ik heb veel vertrouwen in Willem. Hij heeft ons de afgelopen drie jaar laten zien dat hij er supergoed mee omgaat. Hij is sterk en opgewekt. Bovendien is hij zoveel meer dan alleen die ziekte. Maar hij moet zijn energie goed verdelen. Niet alles kan nog. Ik heb weleens gedacht: geef mij die parkinson van jou. Mijn kinderen zijn wat ouder en ik heb mijn man Pieter…”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 41. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Ernest Marx

Tijdens het Gouden Televizier-Ring Gala krijgt Joop van den Ende de Gouden Televizier Oeuvre-ring uitgereikt. Daarmee sluit hij aan in een illuster rijtje. Slechts vijf tv-makers gingen hem voor.

Willem Duys, Mies Bouwman, Linda de Mol, Ivo Niehe, André van Duin. In de ruim zestig jaar dat het Gouden-Televizier-Ring Gala bestaat, is de Gouden Televizier Oeuvre-Ring maar vijf keer uitgereikt. Daar komt tijdens deze 61e editie een zesde naam bij: Joop van den Ende. “Deze prijs betekent veel voor mij. Nu ik ouder word, realiseer ik me steeds meer hoeveel programma’s ik heb geproduceerd. Deze erkenning is een prachtige kroon op het werk.”

Zijn doorbraak als producent beleefde Van den Ende met Dag dag heerlijke lach, een revue van André van Duin. De tv-registratie leverde hem in 1975 zijn eerste Gouden Televizier-Ring op. In zijn goede vriend André, maar ook in de andere winnaars van de Oeuvre-Ring, ziet hij een belangrijke overeenkomst. “De rode draad is de enorme liefde voor het vak van televisie maken. Je zou kunnen zeggen: het zijn allemaal vakidioten.”

Dagboek van een herdershond

In 1978 produceerde Van den Ende Dagboek van een herdershond. Deze en twee andere van zijn dramaseries – De fabriek (1981) en De weg (1983) – wonnen de Ring. Ondertussen zag hij kansen in een ander genre: de spelshow. Hij kocht een leegstaand veilinggebouw in Aalsmeer en verbouwde dat tot televisiestudio. Opnames van ringwinnaars de Playbackshow en de Surprise show vonden hier plaats. Bij beide programma’s was de presentatie in handen van Henny Huisman, een van de grootste ontdekkingen van Van den Ende.

Commerciële televisie maakte eind 1989 zijn opwachting in Nederland. Van den Ende zag de mogelijkheden en bracht zijn talent en programma’s onder bij RTL-Véronique, het latere RTL 4. Hij had nog steeds een neus voor prijswinnende televisie. De RTL-dramaseries Goede tijden, slechte tijden, Vrouwenvleugel en Westenwind wonnen de Gouden Televizier-Ring.

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 40. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer en Kirsten Keerssemeeckers