Na een lang ziekbed is Floortje Dessing weer op televisie met een nieuw seizoen Floortje naar het einde van de wereld. ‘Ik ben zo blij dat ik nu weer mee mag doen.’

Anderhalf jaar moest je herstellen van je ziekbed. Is dat lastig voor iemand die zo van reizen houdt?

“Ik had endometriose, waarbij baarmoederslijmvlies zich nestelt op plekken waar dat niet moet. Uiteindelijk is tijdens een acht uur durende operatie een stuk van mijn lever, middenrif en rechterlong verwijderd. Ik miste het reizen niet, want ik was heel ziek en had pijn. Dan wil je alleen maar beter worden, en verder niks.”

Je bent genoeg hersteld om weer ‘Floortje naar het einde van de wereld’ te maken. Pak je het nu anders aan?

“Ik heb geleerd wat ‘slomer’ te reizen. Dat betekent dat ik meer tijd neem onderweg. Vroeger beukte ik gewoon door, nu ga ik drie dagen eerder naar een plek om te wennen aan het tijdsverschil. En normaal reis ik met alleen een cameraman. Nu is er een derde persoon mee, die me ondersteunt in het regelen en helpt met het sjouwen.”

Hoe is het om weer aan het werk te gaan?

“Dat ik dit weer kan doen, is een onbeschrijfelijk gevoel. En dingen liepen ook lekker. We waren op de Chathameilanden, een archipel achthonderd kilometer ten oosten van Nieuw-Zeeland. Er was slecht weer voorspeld. Maar de vier dagen dat we er waren scheen juist de zon. Alles klopte, daar kan ik intens gelukkig van worden.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 3. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

Angela Groothuizen is te gast bij Herman van der Zandt in De reünie. Ze ontmoet daarin deelnemers en collega’s uit het eerste seizoen van Wie is de Mol?, dat ze in 1999 presenteerde.

Wie ga je terugzien?

“In De reünie zit ik met de mensen met wie ik ruim 25 jaar geleden Wie is de Mol? heb opgezet. Het eerste seizoen speelde zich af in Australië, toen nog met onbekende Nederlanders. Er ging van alles ging mis. We hadden bijvoorbeeld een labyrint-spel bedacht in een korenveld. Zag er op beeld prachtig uit, met camera’s boven de doolhof. Uiteindelijk hebben we het toch moeten schrappen: in dat veld bleken vier van de gevaarlijkste diersoorten van Australië te leven. Het was de hele tijd aanpassen. Nu is Wie is de Mol? een geoliede machine, maar toen…”

En dan had je ook nog je dochtertjes bij je…

“We vertrokken in oktober 1999. Ik had een rotjaar achter de rug: mijn stem had het begeven, waardoor ik een theatertour moest afzeggen; mijn vader en mijn beste vriendin waren net overleden. En ik had die kleintjes. Toen de Avro me vroeg om naar Australië te gaan, besloot ik mijn oppas mee te nemen. Die meiden konden geen weken zonder mij en ik ook zeker niet zonder hen. Dat kostte me uiteindelijk ongeveer evenveel als ik met het programma verdiende, haha. Het was een intensieve, maar ontzettend leuke tijd.”

Toch ging je een paar jaar later niet leuk weg bij het programma.

“De Avro moest verjongen en ik was een vrouw van 45. Vervolgens gaven ze het programma aan Karel van de Graaf, die bijna tien jaar ouder was dan ik. Ach, ik heb er om gelachen. Ik kende Karel goed, we hebben nog een genoeglijke dag samen gehad waarin ik hem heb uitgelegd wat hem te wachten stond.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 1/2. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Bram de Graaf

Na 2021 is dit jaar de tweede keer dat Peter Pannekoek de oudejaarsconference mag doen. Daar is hij trots op. ‘Ik vind het een voorrecht om deel uit te maken van deze traditie.’

Wat heb je geleerd van je eerste oudejaarsconference, in 2021?

“Dat het geen enkel nut heeft hem een naam geven! Die show had de titel ‘Nieuw bloed’, maar iedereen noemde hem gewoon ‘de oudejaarsconference’. En dat het tot september duurt om te weten wat voor jaar het is. Dan pas zit je er diep genoeg in. Wat ik ook heb geleerd, is dat je politiek nieuws pas in december op waarde kunt schatten, dan weet je wat beklijft. Het was bijvoorbeeld een maand geleden nog groot nieuws dat informateur Hans Wijers was opgestapt, maar dat is inmiddels alweer weggezakt. Voor veel mensen voelt het nieuws uit december bepalend, omdat dat vers in hun geheugen ligt. Daar moet ik ook weer een beetje mee uitkijken: het is een oudejaarsconference, geen decemberconference.”

Was 2025 vanuit oudejaarsconference-oogpunt een goed jaar?

“Er gebeurde hartstikke veel in de wereld. Het was een intens, heftig jaar. Over de oorlog in Oekraïne zijn mensen redelijk eensgezind, maar de Gazaoorlog is een lastig onderwerp. Mensen die het opnemen voor de ene partij worden er meteen van beschuldigd dat ze de ander het liefst zouden uitroeien. Daar zit een totaal krankzinnige hoogspanning op. Het is dat ik de oudejaarsconference doe, anders had ik de krant ook wel eens weggelegd.”

Merk je bij de try-outs welk nieuws niet werkt?

“Donald Trump is een zwart gat voor komedie. Die man is zo extreem, hij is zijn eigen parodie. Als ik vorig jaar had gezegd: ‘Wat gaat Trump proberen… Groenland kopen?’ was dat een grappige overdrijving geweest, maar afgelopen jaar heeft hij écht geprobeerd Groenland te kopen. Mensen zijn sowieso murw gebeukt door bizar nieuws. Neem de voortvluchtige crimineel Bolle Jos, die een relatie én een kind heeft met de dochter van de president van Sierra Leone. Als ik dat vertel, zie ik mensen kijken: ‘O ja, wat een raar verhaal eigenlijk’. Er gebeurt zoveel raars, dat het niet meer als raar binnenkomt.”

Sta je op de schouders van oudejaarsconference-giganten als Wim Kan, Freek de Jonge en Youp van ’t Hek?

“Ik sta niet zozeer op hun schouders; ik voel het gewicht van een geweldige en prachtige traditie óp mijn schouders. In Nederland hebben we niet zoveel tradities. De molens zijn bijna verdwenen, we dragen geen klompen meer… Maar als een van de weinige landen ter wereld hebben wij een oudejaarsconference. Waarbij we op de bank zitten, de televisie aanzetten en kijken naar iemand die op humoristische manier het voorbije jaar doorneemt. Vervolgens gaan we fris een nieuw jaar in, als een culturele nieuwjaarduik. Ik vind het een voorrecht om deel uit te maken van die traditie.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 51/52. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

Kim-Lian van der Meij komt overgevlogen uit Zweden om aartsengel Gabriël te spelen in ‘De kerststal van Nederland’. Wat heeft de actrice met engelen, Kerst en de liedjes die ze in het programma zingt?

Is Kerst in Zweden heel anders dan in Nederland?

“Het grootste verschil is dat mensen het hier vooral op 24 december vieren. Het is traditie om overdag Donald Duck te kijken op tv. Op dat moment wordt iedereen weer even kind. Daarna is er het julbord, een tafel vol hapjes. Verder is het vooral samenzijn. Ik heb mijn kinderen ooit voorgesteld in de kerstvakantie naar een warm land te gaan, maar dat wilden ze niet: dan zouden ze alle tradities missen. Ze voelden de geborgenheid en warmte die ik altijd probeer te geven.”

Je speelt in ‘De kerststal van Nederland’, wat is dat voor programma?

“We vertellen live vanuit Maastricht het kerstverhaal. Trouw aan het verhaal uit de Bijbel, maar tegelijkertijd eigentijds en met veel zang. Zo brengen we de kerststal langzaam tot leven.”

Wat is jouw rol?

“Ik speel aartsengel Gabriël. In het verhaal verschijn ik zomaar ineens bij Maria in haar auto op de achterbank. En deze Gabriël is grappig: het eerste wat ze tegen Maria zegt is ‘Wees gegroet, Maria.’ En vervolgens: ‘Dat vind ik nou zo leuk om te zeggen’. Ik vind het bijzonder dat ik deze rol mag spelen, omdat ik in engelen geloof.”

Vertel…

“Voor mij is een engel niet per se een witte gedaante met vleugels; het kan ook iemand op straat zijn die iets zegt wat je raakt of een vlinder die op je hand komt zitten. Dat zijn signalen van bovenaf, manieren om te communiceren met iets dat groter is dan mijzelf. Ik heb dat meerdere keren meegemaakt, vaak op momenten dat ik het moeilijk had.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 50. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Maarten van der Meer 

In ‘Een vrouw als Monique’ blikt actrice Monique van de Ven terug op haar carrière en haar leven. Ze ziet opvallende parallellen tussen de rollen die ze speelde en haar persoonlijke situatie.

De carrière van Monique van de Ven begon met Turks fruit (1973). Ze was pas 19 toen ze de rol kreeg van Olga, die een onstuimige, maar gedoemde liefdesrelatie beleeft met kunstenaar Erik (Rutger Hauer).

Amerika

De liefde tussen Monique en Rutger kwam oprecht over, maar er liep op de set iemand aan wie ze echt haar hart verloor: cameraman Jan de Bont. Hij kreeg de kans om in de Verenigde Staten de film Roar te maken. Het stel verhuisde naar Amerika, waar Monique een acteeropleiding aan de prestigieuze universiteit UCLA volgde.

Rollen met inhoud

Ze vloog regelmatig terug naar Nederland voor acteerwerk. Haar honger naar ‘rollen van vlees en houvast’ groeide, zei Monique onlangs in NRC. “Ik wilde geen huppeltutjes meer spelen.” Daarom vocht ze voor de hoofdrol in Een vrouw als Eva (1979), een film waarin de getrouwde Eva verliefd wordt op een vrouw. Monique is trots op de rol, zeker omdat ze ermee hielp het destijds controversiële onderwerp homoseksualiteit bespreekbaar te maken.

Grote liefde

Monique twijfelde over Een maand later (1987). Een lichtvoetige komedie over twee vrouwen die een maand lang van leven ruilen. Omdat hij het een leuk scenario vond, moedigde Jan haar aan de rol toch aan te nemen. Eenmaal in Nederland bleek dat Edwin de Vries haar tegenspeler zou zijn. “Ik zag hem en wist: ja, dit is hem”, vertelt Monique in de Volkskrant. Ze scheidde van Jan, keerde terug naar Nederland en begon een relatie met Edwin. Bijna veertig jaar later zijn ze nog steeds samen; in 2026 zijn ze 35 jaar getrouwd.

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 49. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer