Dolly verenigt de Staten. Deze documentaire had geen betere titel kunnen hebben. Want al zestig jaar vinden mensen elkaar in hun gezamenlijke liefde voor Dolly Parton. Hoe krijgt ze dat voor elkaar?

De documentaire Dolly verenigt de Staten volgt het leven en de carrière van de inmiddels 80-jarige Dolly Parton. Te zien is hoe er achter haar opvallende verschijning een intelligent persoon schuilt. Iemand die haar eigen morele kompas volgt en zo de verdeelde Verenigde Staten weet te verbinden.

Republikeinen – Democraten

In het verdeelde Amerika slaat Dolly Parton een brug tussen republikeinen en democraten, juist door zich niet aan een van die kampen te verbinden. Tijdens het eerste presidentschap van Donald Trump weigerde ze tot twee keer toe de hoge onderscheiding The Presidential Medal of Freedom, omdat haar man ziek was en vanwege de coronapandemie. Omdat ze niet wilde dat mensen dat als een politieke keuze zagen, weigerde ze de prijs ook toen Joe Biden aan de macht was. Niet dat Dolly haar mond houdt over politiek gevoelige onderwerpen.

Wit – Zwart

Countrymuziek is een overwegend wit, vaak conservatief genre. Dolly steekt haar hand uit naar de zwarte gemeenschap. Zo steunt ze de Black Lives Matter-beweging en verwijderde ze het woord ‘dixie’ – een verwijzing naar het racistische verleden van de zuidelijke staten van Amerika – van een attractie in haar pretpark Dollywood. De zwarte gemeenschap sloot haar al in 1992 in het hart, toen Whitney Houston een megahit scoorde met de Dolly-cover I will always love you.

Hetero – Gay

Dolly was van 1966 tot zijn dood in 2025 gelukkig getrouwd met Carl Dean. Tegelijkertijd heeft ze de lhbtqia+-gemeenschap altijd ondersteund. Haar uitbundige uiterlijk maakt haar een geliefde inspiratiebron voor dragqueens, iets waar ze trots op is. Ze is groot voorstander van het homohuwelijk en schreef in 2005 het voor een Oscar genomineerde nummer Travelin’ thru voor de film Transamerica, over de acceptatie van transgenders.

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 16. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

Brenda Blethyn werd onvergetelijk als rechercheur Vera Stanhope. Inmiddels hangt Vera’s iconische hoedje definitief aan de kapstok. Voor de dramaserie A Woman of Substance tapt Blethyn uit een heel ander vaatje.

Wat sprak u zo aan in ‘A Woman of Substance’?

“Het verhaal deed me sterk denken aan mijn moeder, die ooit als dienstmeisje heeft gewerkt in een groot huis. Daar heeft ze ook mijn vader leren kennen. Ze begon als keukenmeid en klom uiteindelijk op tot kamermeisje, net als Emma in onze serie. Wat me zo aantrok in deze rol, is Emma’s veerkracht en haar geweldige werkethiek. Zo ben ik zelf ook opgevoed: als je iets wil, zul je er hard voor moeten werken. Dus ik begreep waar ze vandaan kwam.”

Is dit uw eerste rol sinds het einde van ‘Vera’?

“De tweede. Ik had mijn koffers nog niet uitgepakt of ik werd gevraagd voor de film Dragonfly met Andrea Riseborough. Vlak daarna kwam A Woman of Substance, dus mijn plannen om het rustig aan te doen vielen meteen in het water. Het was heerlijk om iets nieuws te proberen, een rol als deze had ik nog nooit gespeeld. En het was een verademing om na al die jaren Vera eindelijk eens wat stijlvollers te mogen aantrekken.”

Heeft u nog ambities of dingen op acteergebied die u graag zou willen doen?

“In tegenstelling tot Emma ben ik iemand zonder ambitie. Dat is nooit anders geweest. Als er iets is wat ik echt wil en het ligt buiten mijn bereik, dan ga ik op mijn tenen staan en probeer ik zo ver mogelijk te reiken. Ik heb nooit ‘de maan en de sterren’ gewild. Ik heb veel geluk gehad met de dingen die op mijn pad kwamen en ik geniet nog echt van mijn werk. Maar ik heb geen grote verlangens. Wat dat betreft sta ik net zo in het leven als mijn vader: lekker zonder plannen.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 15. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Patrick Bremmers

Dag & nacht is de titel van de ziekenhuisserie waarin Georgina Verbaan dit seizoen aantreedt. Het is bovendien een mooie omschrijving van haarzelf, want Georgina’s leven zit vol (schijnbare) tegenstellingen.

Patiënt & psychiater

Het derde seizoen van ziekenhuisserie Dag & nacht speelt zich af op de psychiatrische afdeling. Een van de patiënten is Linsie, gespeeld door Georgina Verbaan. De actrice zat aan de andere kant van de behandeltafel in het eind februari uitgekomen Paaz, de verfilming van de gelijknamige bestseller van Myrthe van der Meer. Als dokter Visser behandelt ze de cliënten in de PAAZ: Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis. De manische oogopslag van patiënt Linsie staat in knap contrast met de meevoelende blik van psychiater Visser.

Soapster & serieus actrice

Georgina was zeventien toen ze opdook als Hedwig in Goede tijden, slechte tijden. Kijkers sloten de naïeve spring-in-het-veld Hedwig direct in het hart. Met het succes kwam ook de stereotypering: ze werd uitsluitend gevraagd voor romantische meidenrollen, zoals in Costa! en Volle maan. Om van het stigma af te komen, ging ze actief op zoek naar rollen met meer diepgang. Ze verraste onder meer met een complexe rol in de misdaadserie Klem. Nu Nederland weet wat ze kan, pendelt ze tussen alle genres, van komedie tot thrillers.

Gouden Ui & Gouden Kalf

In 2005 leverde haar rol in de rammelende roadmovie Joyride Georgina een twijfelachtige eer op: ze ‘won’ de Gouden Ui voor slechtste actrice. Op haar eigen website schreef ze dat ze de film zelf nooit had uitgekeken; haar blik was alweer op de toekomst gericht. En hoe: ze kreeg in 2012 het Gouden Kalf voor beste bijrol voor haar vertolking van de weerbarstige Anita in De marathon, als enige van het gerenommeerde acteursensemble (onder wie Ariane Schluter, Frank Lammers en Annet Malherbe). Drie jaar later won ze het Gouden Kalf voor beste actrice voor haar rol van Anne in De surprise, een jonge vrouw met een doodswens. Verbaasd dat ze won, was niemand. Nederland wist inmiddels dat ze een puike actrice is.

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 13. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

Roxeanne Hazes speelt Maria in The Passion. Een rol waarvoor ze al vaak gevraagd werd. Dit jaar durft ze hem aan. ‘Misschien word ik emotioneel. Dat geeft niet, het ís ook emotioneel.’

Wat dacht je toen je werd gevraagd voor de rol van Maria in ‘The Passion’?

“Dat vond ik geweldig. Ik ben echt enorm fan en kijk trouw elk jaar. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik sinds mijn deelname aan Beste zangers in 2022 al ieder jaar ben gevraagd voor deze rol. Ik zei elke keer nee.”

Waarom?

“Omdat ik mezelf te jong vond. De rol van Maria is live, daar liet ik me volledig door gek maken. Wat best vreemd is, want ik zing veel vaker live op televisie. Zóveel mensen die naar je kijken. Gelovig of niet gelovig, iedereen zit helemaal in het verhaal, erg indrukwekkend. Nou ja, ik durfde het dus gewoon niet aan.”

En waarom zei je nu wel ja?

“Sinds anderhalf jaar zit ik zo goed in mijn vel dat alle beren op de weg waren verdwenen. Nu het zover is, ga ik er helemaal in op. Ik ben al maanden bezig met mijn script en de liedjes. Er komt acteren bij kijken, wat ik echt geweldig vind. Het is gek: nu het eindelijk zover is, voelt het helemaal niet meer zo spannend.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 13. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Kijken wat nog wél kan: Een vergetelijk mooie reis volgt ouderen met dementie tijdens een vakantie. Paul de Leeuw begeleidt en presenteert. ‘Ik vond het mooi dat ze me in vertrouwen namen.’

Wist je waaraan je begon toen je ja zei tegen ‘Een vergetelijk mooie reis’?

“Nee, ik kon me er niets bij voorstellen. Ik vroeg me af hoe dat zou gaan: ouderen met dementie op vakantie naar Benidorm. Met alles erop en eraan, van gymnastiekklasjes tot bootreisjes. Een gesprek met de begeleiders van woonzorghuis De Hoeven, wiens bewoners dit avontuur aangaan, maakte me enthousiast. Ze denken vanuit mogelijkheden, niet vanuit onmogelijkheden. Er ging genoeg verzorgend personeel mee naar Spanje, en de deelnemers hadden ook nog familieleden bij zich. Ik heb de ouderen ontmoet en gevraagd of ik mee mocht. Het leek me iets bijzonders; ik zou wel zien waar het schip zou stranden.”

Hoe ben je erin geslaagd om iets luchtigs te brengen in een programma over een zwaar onderwerp?

“Dat gaat vanzelf, zo zit ik in elkaar. Van deelnemer Nel waren haar dochter en kleindochter mee. Toen ik met hen op een terrasje zat, viel het me op dat ze hun drankje nog niet hadden aangeraakt. Ik vroeg: ‘Vergeten jullie te drinken, worden jullie dement?’ Dat soort opmerkingen floepen er bij mij gewoon uit. En dat kan, omdat de sfeer goed is. Ook mijn eigen vergeetachtigheid komt aan bod. Soms vergat ik mijn kamersleutels, of was ik even kwijt wat ik ook alweer wilde vertellen… Al die momenten dat ik het ook even niet meer wist, pasten wonderwel in het programma. Verder mocht ik de oorspronkelijke voice-overteksten herschrijven. Ik heb ze lichter van toon gemaakt, meer gericht op wat deze mensen nog wél kunnen. Het woord ‘dementie’ komt er bijna niet meer in voor.”

Was de serie voor jou een eyeopener?

“Niet in de zin dat ik nu alvast voorzorgsmaatregelen neem voor het geval dat ik dementie krijg. Zo leef ik mijn leven niet; ik neem het zoals het komt. Dat had ik ook met mijn kaalheid, overgewicht en seksualiteit. Ze kwamen op mijn pad en ik heb ze een plekje kunnen geven. Waar ik wel van schrok, is hoe lang de partners doorgaan met mantelzorgen voordat ze erkennen dat ze het niet meer aankunnen. Ze voelen het als falen om hun geliefde achter te laten in een verzorgingshuis. Het is nog een taboeonderwerp. Maar er is niets mis mee om de zorg uit handen te geven; het kan zelfs vaak niet anders. Mensen die het doen, ervaren dat ze er veel meer vrijheid en levensgeluk voor terugkrijgen.”

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 12. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer