Patrick
informatief
20 oktober 2026
Fotocredit: Annemieke van der Togt

Patrick Lodiers: ‘Juist nu moet er gelachen worden’

Het nieuwe programma Wat speelt er combineert improvisatietoneel met actualiteit. Presentator Patrick Lodiers leidt alles in goede banen. ‘We maken het met heel veel energie en plezier, en met een ontzettend leuke groep.’

Wat voor programma is ‘Wat speelt er’? 

“Het is een soort combinatie van De lama’s en Dit was het nieuws: improvisatietoneel dat op komische wijze inspeelt op de actualiteit. Ik wil het niet te veel met die programma’s vergelijken. Die zijn echt verankerd in het collectieve geheugen; Wat speelt er begint vanaf nul. We maken het met heel veel energie en plezier, en met een ontzettend leuke groep.” 

Die groep bestaat uit acht personen, onder wie René van Meurs, Katinka Polderman, Anniek Pheifer en Ruben van der Meer.  

“Elke aflevering spelen er vijf van die acht. We zijn al een tijdje aan het repeteren. Het clubje moet gesmeed worden, zorgen dat iedereen goed op elkaar ingespeeld raakt. Eerst in een repetitieruimte en sinds een paar weken met try-outs voor publiek. De try-outs en de opnames zijn in De Regentes in Den Haag, een schitterend theater in een voormalig zwembad. Om zo actueel mogelijk te blijven, nemen we afleveringen een dag voor de uitzending op.” 

Waren er bij de try-outs al magische momenten, dat je merkt: hé, dit werkt? 

“Bij de laatste try-out hadden we het over Mexx Meerdink, die onlangs debuteerde in het Nederlands elftal. Het gesprek kwam op zijn vader Martijn, die ook profvoetballer was. Ik vroeg aan de deelnemers: ‘Wat zou er uitkomen als je in de voetsporen van je vader of moeder zou treden?’ Daarop volgden prachtige verhalen en een fantastische improvisatiescène. Op zulke momenten moet ik ervoor zorgen dat de improvisatietalenten zo goed mogelijk kunnen spelen. Hen de juiste opdrachten geven en op tijd stoppen.” 

Het hele artikel leest u in Mikro Gids 43. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? Abonnee worden kan hier.

Tekst: Jeroen Keijzer

Back to top