Jörgen Raymann: ‘Misschien ben ik een dwaas’
In de eerste aflevering van een nieuwe reeks Kloostergasten geeft Jörgen Raymann zich over aan het ritme van de Abdij van Egmond. Met broeder Johannes voert hij mooie gesprekken. De conclusie? ‘Wij kunnen de wereld herscheppen.’
De dertien benedictijner-monniken die in de Abdij van Egmond wonen, kijken mondjesmaat televisie; in een theater of bioscoop komen ze eigenlijk nooit. De naam Jörgen Raymann – de cabaretier en presentator die voor het programma Kloostergasten drie dagen bij hen te gast is – deed bij de meesten dan ook geen belletje rinkelen. Al blijkt een van de monniken een groot fan te zijn van Tante Es, zijn bekendste typetje.
Broeder Johannes is prior van de Abdij van Egmond. Hij zag zijn gast, die van huis uit katholiek is, ‘landen’ in het klooster. “Meteen al bij de eerste viering gebeurde er iets met hem. Hij kreeg de zegen van de abt en ik zag dat dat hem raakte.” Jörgen vult aan: “Het voelde echt als: ik kan nu gaan slapen, er wordt over mij gewaakt.” Twee jaar geleden woonde hij voor het laatst een mis bij, met Pasen. “Ik zou wel weer vaker naar de kerk willen gaan, want ik mis de momenten van rust, van samen het geloof beleven. Ik hoop dat mijn ‘kerklust’ hier weer een beetje aangewakkerd wordt.”
Verharding
In de kloostertuin voert Jörgen gesprekken met broeder Johannes over zijn zorgen over de verharding van de samenleving, over de polarisatie. “In mijn show zeg ik: zoek de overeenkomsten met elkaar. Er is zoveel meer wat ons bindt dan wat ons scheidt. Misschien doe ik dat tegen beter weten in, misschien ben ik een dwaas.” Het antwoord van de prior is even opmerkelijk als treffend: “Blijf maar een dwaas.”
Johannes deelt de zorgen van zijn gast. Zorgvuldig formuleert hij een antwoord op diens vraag over de almachtigheid van God: “Als Hij almachtig is, waarom is er dan zoveel lijden in de wereld?” Johannes: “Ik denk dat Hij overal aanwezig is, maar God heeft ons wel nodig. Wij moeten de wereld mee-scheppen, herscheppen, zorgen voor mensen die lijden. Er gebeurt wat dat betreft ook heel veel moois, al hoor je daar weinig over in het nieuws.” Jörgen: “Ik zeg altijd: ‘Vroeger was ik een wereldverbeteraar, nu ben ik een omgevingsverbeteraar.’ Misschien moet ik het daarin zoeken.” Johannes knikt. “De plek waar je staat is heilige grond. Daar moet het gebeuren. Als we daar met open blik en open hart mensen tegemoet kunnen treden, zou de wereld er anders uitzien.”